Advertisement
நாணலரசி!
Advertisement
 
 
Advertisement
 
 
 
எழுத்தின் அளவு:
Advertisement

பதிவு செய்த நாள்

25 ஜன
2013
00:00

முன்னொரு காலத்தில் வீரபுரி நாட்டை வெள்ளியரசன் என்ற அரசன் ஆண்டு வந்தான். அவனுக்கு செழியன் என்ற மகன் இருந்தான்.
அழகனாகவும், வீரனாகவும் இருந்த செழியன் கல்வி கேள்விகளிலும் சிறந்து விளங்கினான்.
""நான் உலக அனுபவம் பெற வேண்டும். அதற்காகப் பல நாடுகளுக்குச் சென்று வர விரும்புகிறேன். நீங்கள் அனுமதி தர வேண்டும்,'' என்று தந்தையிடம் வேண்டினான் செழியன்.
""மகனே! நீ நல்லதையே நாடுகிறாய். உன்னைப் பிரிவது எனக்குத் துன்பம்தான். விரைவில் திரும்பிவிடு,'' என்றான் அரசன்.
நாட்டை விட்டுப் புறப்பட்ட அவன், காட்டு வழியே நடந்தான். எவ்வளவு தொலைவு நடந்தான் என்பது அவனுக்கே தெரியாது.
வழியில் ஆறு ஒன்று ஓடிக் கொண்டிருந்தது. அதன் கரையில் கொக்கு ஒன்று நின்றிருந்தது. தண்ணீர் குடிப்பதற்காக, அந்த ஆற்றை நோக்கிச் சென்றான். கரையோரம் இருந்த நாணல் புதர்களை கைகளால் விலக்கினான்.
""என்னை உடைத்து விடாதீர்கள். மெதுவாகச் செல்லுங்கள்,'' என்று தேனினும் இனிய பெண் குரல் அவனுக்குக் கேட்டது.
நாலா பக்கமும் பார்த்தான். யாரும் அவன் கண்களுக்குத் தெரியவில்லை.
""யார் பேசுவது?'' என்று கேட்டான் செழியன்.
""நான்தான் நாணல் பெண் பேசுகிறேன். என்னை நீங்கள் காப்பாற்றுவீர்களா?'' என்று குரல் வந்தது.
""ஆ! என்ன இனிய குரல். உன் திருமுகத்தைக் காட்டு. நான் உன்னைக் காப்பாற்றுகிறேன்,'' என்றான் செழியன்.
""இதற்கு முன் இங்கு வந்த இளைஞர்கள் இருவரிடம் என் முகத்தைக் காட்டினேன். என்னைக் காப்பாற்றுவதாகச் சொல்லிவிட்டு சென்றனர். பல மாதங்களாகி விட்டது. அவர்கள் திரும்பவே இல்லை,'' என்றாள்.
""நான் உன்னை ஏமாற்ற மாட்டேன். என் உயிரைக் கொடுத்தாவது உன்னைக் காப்பாற்றுவேன்! என்னை நம்பு,'' என்றான்.
""உங்கள் பேச்சை நம்புகிறேன். புதரின் மேலே பாருங்கள்,'' என்ற குரல் கேட்டது.
அங்கே பார்த்தான் அவன். பேரழகியான பெண் ஒருத்தியின் முகம் தெரிந்தது.
"ஆ! இப்படிப்பட்ட பேரழகியா?' என்று அவள் அழகில் தன்னை மறந்தான்.
""பெண்ணே! நீ எப்படி நாணல் செடி ஆனாய்?'' என்று கேட்டான்.
""நான் பல்லவ நாட்டு இளவரசி. என் பெயர் மலர்க்கொடி. சூனியக்காரி ஒருத்தி தன் மந்திரத்தால் என்னைத் தூக்கி வந்து விட்டாள். அரக்கனான தன் மகனுக்கு என்னை திருமணம் செய்து வைக்க நினைத்தாள். அவளிடம் இருந்து தப்பித்து ஓடி வந்தேன். இங்கே நாணல் புதர்களுக்கு இடையே ஒளிந்து கொண்டேன். துரத்தி வந்த சூனியக்காரி என்னைக் கண்டுபிடித்து விட்டாள்.
கோபம் கொண்ட அவள் "நீ நாணல் செடியாவாய்!' என்று தன் மோதிரத்தால், என்னைத் தொட்டாள். நான் உடனே நாணல் செடியாகி விட்டேன்.
"என் மகனைத் திருமணம் செய்து கொள்ளவா மறுத்தாய். இந்த மந்திர மோதிரத்தால் உன்னைத் தொட்டால்தான் நீ பழைய வடிவம் பெறுவாய். இதை எங்களிடமிருந்து யாராலும் எடுக்க முடியாது. வாழ்நாள் முழுவதும் நாணலாகவே கிடந்து துன்பப்படு' என்று சொல்லிவிட்டு மறைந்தாள்,'' என்றாள் இளவரசி.
உடனே அவள் முகமும் அங்கிருந்து மறைந்தது.
"என் உள்ளத்தைக் கவர்ந்த இவளை எப்படியாவது காப்பாற்ற வேண்டும். சூனியக்காரியை முதலில் கண்டுபிடிக்க வேண்டும். அதற்கு என்ன செய்வது?' என்று சிந்தித்தான். வழி எதுவும் அவனுக்குத் தோன்றவில்லை.
ஆற்றில் இறங்கித் தண்ணீர் குடித்த அவன். பசிக்கு உதவும் என்று அங்கே சில மீன்களைப் பிடித்தான். பிறகு நடக்கத் தொடங்கினான். எவ்வளவு தொலைவு நடந்தான் என்பது அவனுக்குத் தெரியாது.
தனியாக ஒரு வீடு இருப்பதைப் பார்த்தான். இரவு தங்கலாம் என்று அந்த வீட்டை நெருங்கினான். அந்த வீட்டு வாயிலில் மூன்று தூண்கள் இருந்தன. ஒவ்வொரு தூணிலும் கருப்புப் பூனை ஒன்று கட்டப்பட்டு இருந்தது. அவற்றின் கண்கள் பளபளவென்று மின்னின.
தன்னிடம் இருந்த மீன்களில் சிலவற்றை அந்த பூனைகளிடம் எறிந்தான். மகிழ்ச்சியுடன் உண்ட பூனைகள், "மியாவ் மியாவ்' என்று கத்தின.
""யார் என் பூனைகளுக்குத் தொல்லை தருவது?'' என்ற கிழவியின் குரல் வீட்டிற்குள் இருந்து கேட்டது.
""யாரும் எங்களுக்குத் தொல்லை தரவில்லை. இங்கு வந்த இளைஞன் ஒருவன் மீன்களைத் தந்தான். அவற்றைச் சாப்பிடுகிறோம்,'' என்றன பூனைகள்.
""இளைஞனே! ஏன் வெளியே நிற்கிறாய்? உள்ளே வா,'' என்று குரல் கொடுத்தாள் கிழவி.
வீட்டிற்குள் நுழைந்தான். உள்ளே இருட்டாக இருந்தது. விளக்கைத் தேடி எடுத்து ஏற்றினான். கிழவி ஒருத்தி அங்கே அமர்ந்திருப்பது அவனுக்குத் தெரிந்தது.
""என் நல்ல நேரம் நீ இங்கு வந்தாய். சமைப்பதற்குத் தண்ணீர் வேண்டும். குளத்திற்குச் சென்று தண்ணீர் எடுத்து வா,'' என்றாள் கிழவி.
""பாட்டி! இருட்டி விட்டது. எங்கே குளம் உள்ளது என்று எனக்குத் தெரியாது. எப்படி என்னால் தண்ணீர் கொண்டு வர முடியும்?''
""உனக்குத் துணையாகப் பூனை ஒன்றை அழைத்துச் செல். அதன் கண்களின் வெளிச்சத்தால் உன்னால் நன்றாகப் பார்க்க முடியும். குளம் எங்கே உள்ளது என்று அது உனக்குக் காட்டும்,'' என்றாள் கிழவி.
குடத்தை எடுத்துக் கொண்டு வெளியே வந்தான்.
""பூனைகளே! உங்களில் யார் எனக்குத் துணையாக வருகிறீர்கள்?'' என்று கேட்டான்.
அங்கிருந்த பூனைகளுள் ஒன்று,""மூத்த பூனை நான். இன்று உனக்குத் துணையாக வருகிறேன். ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு பூனை உனக்குத் துணையாக வரும்,'' என்றது.
அதன் கட்டை அவிழ்த்தான். அது அவனுக்கு வழி காட்டிக் கொண்டே சென்றது. அதன் கண்களிலிருந்து வெளிச்சம் விழுந்தது. தடுமாற்றம் இல்லாமல் அதனுடன் நடந்தான் செழியன்.
""பூனையே! அந்தப் பாட்டி உங்களை ஏன் கட்டி வைத்திருக்கிறாள்?'' என்று கேட்டான்.
""நான் சொல்ல மாட்டேன். சொன்னால் என்னைக் கொன்று விடுவாள்,'' என்று நடுங்கியபடியே சொன்னது.
"நாணலான பேரழகிக்கும், இந்தக் கிழவிக்கும் தொடர்பு இருக்க வேண்டும். எப்படிக் கண்டுபிடிப்பது' என்று சிந்தித்தபடி நடந்தான் அவன்.
தண்ணீர் எடுத்துக் கொண்டு பூனையுடன் திரும்பினான். அந்தப் பூனையைத் தூணில் கட்டிப் போட்டான்.
""பாட்டி! நான் சமையல் செய்கிறேன். நீங்கள் ஓய்வு எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்,'' என்றான்.
சமையல் அறைக்குச் சென்ற அவன் சுவையான சமையலை செய்து முடித்தான். கிழவியும், அவனும் அந்த உணவைச் சாப்பிட்டனர். மீதம் இருந்ததை பூனைகளுக்கு வைத்தான். அவையும் வயிறார உண்டன.
அந்த வீட்டிலேயே படுத்துத் தூங்கினான் செழியன். அடுத்த நாள் தண்ணீர் கொண்டு வர இரண்டாவது பூனையுடன் புறப்பட்டான்.
""அந்த பாட்டி உங்களை ஏன் கட்டி வைத்திருக்கிறாள். நீங்கள் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதாகத் தெரியவில்லையே,'' என்று கேட்டான் செழியன்.
""என்னை எதுவும் கேட்காதே, நான் எதுவும் சொல்ல மாட்டேன்,'' என்றது பூனை.
மூன்றாவது நாள், இளைய பூனையுடன் புறப்பட்டான். தன் மடியில் வைத்திருந்த மீன்களை அதற்கு உண்ணக் கொடுத்தான். அதுவும் மகிழ்ச்சியுடன் உண்டது.
""நண்பனே! உங்களை ஏன் தூணில் கட்டி வைத்திருக் கிறாள்? உண்மையைச் சொல். என்னால் உனக்கு எந்த ஆபத்தும் வராது,'' என்று அன்புடன் கேட்டான்.
""நீ நல்லவன். எனக்கு இரண்டு முறை மீன்களை உண்ணத் தந்தாய். எனக்கு என்ன நடந்தாலும் கவலை இல்லை. உண்மையைச் சொல்கிறேன். அந்தக் கிழவி சூனியக்காரி. மந்திர தந்திரங்களில் வல்லவள். வீட்டிற்குள் யாரும் நுழையக் கூடாது என்பதற்காக எங்களை வாயிலில் கட்டி வைத்திருக் கிறாள். எங்களுக்கு அவள் வயிறார உணவு போட்டதே இல்லை.
இந்த வீட்டில்தான் நள்ளிரவில் சூனியக்காரிகள், பேய், பிசாசுகள், அரக்கர்கள் அனைவரும் கூடுவர். கிழவிதான் தலைமை தாங்குவாள். மக்களுக்கு என்னென்ன கொடுமைகள் செய்யலாம் என்று அவர்கள் பேசுவர்.
""இன்றிரவு அந்தக் கூட்டம் கூடுகின்ற நாள், கிழவி உன் காதுகளில் மெழுகை அடைத்து விடுவாள். அவர்கள் பேசுவது எதுவும் உனக்குக் கேட்காது,'' என்றது பூனை.
""நண்பனே! நாணல் பேரழகியைப் பற்றி அவர்கள் எப்பொழுதாவது பேசிக் கொண்டார்களா?'' என்றான் செழியன்.
-1 தொடரும்.

 



Advertisement
வாசகர்களுக்கு ஓர் அன்பான வேண்டுகோள்.
1.செய்திகள் குறித்த கருத்துக்களைப் பதிவு செய்யும்போது, எவருடைய மனதையும் புண்படுத்தாத வகையில், நாகரிகமான முறையில் உங்கள் கருத்துகள் இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறோம்.
வாசகர் கருத்து
முதல் நபராக கருத்து தெரிவியுங்கள்!
உங்கள் கருத்தைப் பதிவு செய்ய :
Login :
( OR )Login with
New to Dinamalar ?
வாசகர்கள் கருத்துப் பகுதியில் வெளியாகி இருக்கும் கருத்துக்கள், உரிய முறையில் தணிக்கை செய்யப்பட்டே வெளியி‌டப்படுகின்றன.
(Press Ctrl+g or click this   to toggle between English and Tamil)
அன்புள்ள வாசகர்களே!,
நீங்கள் கருத்துப் பதிவு செய்ய LOGIN செய்ததும், My Page என்ற பட்டனை கிளிக் செய்து. அதில் உங்கள் புகைப்படம், மெயில் முகவரி, ஊர், நாடு ஆகியவற்றைப் பதிவு செய்ய புதிய வசதி செய்யப்பட்டுள்ளது. ஏற்கனவே பதிவு செய்த புகைப்படத்தை நீக்கவும் வசதி உள்ளது. மேலும் இதுவரை நீங்கள் தெரிவித்த கருத்துக்களைத் தொகுப்பாக பார்த்துக் கொள்ளலாம். இந்த புதிய வசதியை வாசகர்கள் முழுமையாக பயன்படுத்திக் கொள்ள விரும்புகிறோம். உங்களுடைய புகைப்படத்தை மட்டுமே பதிவு செய்யவும்; வேறு எந்த புகைப்படத்தையும் பதிவு செய்ய வேண்டாம்.