ரௌத்ர வீணை!
Advertisement
 
 
 
Advertisement
dinamalar-advertisement-tariff-2018
 
Advertisement
 
எழுத்தின் அளவு:
Advertisement

பதிவு செய்த நாள்

31 டிச
2017
00:00

தமிழக முதல்வர் பழனிசாமிக்கு,
'நான் தான் முதல்வர். இரட்டை இலை எனக்குத்தான்'னு ஒத்தக் கால்ல நின்னு சாதிச்சிட்டீங்க. ஆனா, என்னால இந்த ஒத்தக்காலோட எதுவும் முடியலைய்யா!
பிறவியிலேயே இப்படி இருந்திருந்தா இந்த சிரமத்துக்கு நான் பழகியிருப்பேன். ஆனா, அந்த ஒருநாள் சம்பவம் என் மொத்த சந்தோஷத்தையும் புரட்டிப் போட்டிருச்சு. தினம் தினம் நரக வேதனையா இருக்கு. 19 வயசு பொண்ணு திடீர்னு ஊனமானா, அவ வாழ்க்கை எப்படி இருக்கும்னு உங்களால கற்பனைகூட பண்ணிப் பார்க்க முடியாது.
ஆனா, நான் அந்த நரகத்துல வாழ்ந்துட்டு இருக்குறேன். இதுக்கு காரணம் யாரு?
செப்டம்பர் 7ம் தேதி மதியம், கல்லுாரிக்கு போறதுக்காக சோமனுார் பேருந்து நிலையத்துக்கு வந்தேன். பேருந்து வந்ததும், என் தோழி தாரணி கூட நான் கிளம்புன நேரத்துல தான் அந்த சம்பவம் நடந்தது. 'டொம் ம்ம்...'ன்னு ஒரு சத்தம். என்னன்னு சுதாரிக்கிறதுக்குள்ளே பேருந்து நிலைய கான்கிரீட் கூரை, எங்க தலை மேல இறங்கிடுச்சு. இடிபாடுகள்ல சிக்குன எங்களை பொதுமக்கள் மீட்குறப்போ தான், என்னோட இடதுகால் என் இடுப்புல இல்லைங்கிறதை நான் உணர்ந்தேன். என் பக்கத்துல, சடலமா என் தாரணி.
என்னைப் பெத்தவங்களுக்கு விஷயம் போய், அவங்க பேருந்து நிலையத்துக்கு ஓடி வந்தப்போ அங்கே என்ன நடந்துச்சுன்னு தெரியுமா? ரத்தச் சகதியில கிடந்த என் காலை காமிச்சு, 'இது உங்க பொண்ணோட தான்னு பாருங்க!'ன்னு அங்கே இருக்கிறவங்க சொல்லியிருக்காங்க. கதறி துடிச்சு அந்த காலை துாக்கிட்டு நான் இருந்த தனியார் மருத்துவமனைக்கு அவங்க வந்தப்போ, தாமதமாயிட்டதால இனி ஒண்ணும் செய்ய முடியாதுன்னு மருத்துவர்கள் சொல்லிட்டாங்க.
விசைத்தறி கூலித் தொழிலாளிகளான என் அப்பாவும், அம்மாவும், என்னையும், என் தம்பியையும் கடன் வாங்கி தான் படிக்க வைச்சாங்க! அவங்க கஷ்டத்தைப் பார்த்து வளர்ந்த நான், நல்லா படிச்சு ஆசிரியையாகி அவங்களை சந்தோஷமா வைச்சுக்கணும்னு நினைச்சேன். ஆனா, என் கனவு இப்போ கலைஞ்சிடுச்சு!
வீட்டு வாடகையா, 1,500 ரூபாய் கொடுக்கவே சிரமப்படுற குடும்பம்யா நாங்க! ஆனா, என் வைத்தியத்துக்கு மட்டும் இப்போ ஆறு லட்சத்துக்கு மேல செலவாகியிருக்கு! நீங்க கொடுத்த 50 ஆயிரம் ரூபாய் காசோலையைக் கூட, பணமா மாத்திட்டு வர முடியாத அளவுக்கு வீட்டுக்குள்ளே முடங்கிப் போய் கிடக்குறேன்.
தலையில தையல், மூக்குல பிளாஸ்டிக் சர்ஜரி, இடது தொடையில அறுவை சிகிச்சை, நொறுங்கிப் போன வலக்கால் எலும்புக்கு ப்ளேட்னு நரக வேதனையை அனுபவிச்சிட்டு இருக்குறேன்.
170 அடி நீளமுள்ள மேற்கூரை விழுந்ததுக்கு மழை நீர், உறுதியில்லாத கட்டுமானம், முறையான பராமரிப்பின்மைன்னு, பலரும் பல காரணம் சொல்றாங்க. ஆனா, என் கால் போனதுக்கு ஒரே காரணம் உங்க அரசோட அலட்சியம்.
அய்யா, நான் இப்போ ஊனமானவள். இந்த ஊனத்துக்கு காரணம் என் விதி இல்லை. அது எனக்கு நல்லா தெரியும். இது, உங்க மனசாட்சிக்கும் தெரியும். அந்த மனசாட்சிக்கு பயந்து எனக்கு நீங்க நீதி வழங்கணும். இது உங்க கடமை!
- கோவை, சோமனுார் பேருந்து நிலைய விபத்தில் ஒரு கால் இழந்து வாடும் கல்லுாரி மாணவி லதா, தேவராயன்பாளையம், திருப்பூர்.

Advertisement

 



Advertisement
வாசகர்களுக்கு ஓர் அன்பான வேண்டுகோள்.
1.செய்திகள் குறித்த கருத்துக்களைப் பதிவு செய்யும்போது, எவருடைய மனதையும் புண்படுத்தாத வகையில், நாகரிகமான முறையில் உங்கள் கருத்துகள் இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறோம்.
வாசகர் கருத்து
முதல் நபராக கருத்து தெரிவியுங்கள்!
உங்கள் கருத்தைப் பதிவு செய்ய :
Login :
New to Dinamalar ?
வாசகர்கள் கருத்துப் பகுதியில் வெளியாகி இருக்கும் கருத்துக்கள், உரிய முறையில் தணிக்கை செய்யப்பட்டே வெளியி‌டப்படுகின்றன.
(Press Ctrl+g or click this   to toggle between English and Tamil)
அன்புள்ள வாசகர்களே!,
நீங்கள் கருத்துப் பதிவு செய்ய LOGIN செய்ததும், My Page என்ற பட்டனை கிளிக் செய்து. அதில் உங்கள் புகைப்படம், மெயில் முகவரி, ஊர், நாடு ஆகியவற்றைப் பதிவு செய்ய புதிய வசதி செய்யப்பட்டுள்ளது. ஏற்கனவே பதிவு செய்த புகைப்படத்தை நீக்கவும் வசதி உள்ளது. மேலும் இதுவரை நீங்கள் தெரிவித்த கருத்துக்களைத் தொகுப்பாக பார்த்துக் கொள்ளலாம். இந்த புதிய வசதியை வாசகர்கள் முழுமையாக பயன்படுத்திக் கொள்ள விரும்புகிறோம். உங்களுடைய புகைப்படத்தை மட்டுமே பதிவு செய்யவும்; வேறு எந்த புகைப்படத்தையும் பதிவு செய்ய வேண்டாம்.

We use cookies to understand how you use our site and to improve user experience. This includes personalising content and advertising. By continuing to use our site, you accept our use of cookies, revised Privacy Policy.

Learn more I agree X