அன்று ஸ்வாமிஜியைப் பார்க்க கடைசி ஆளாக வந்திருந்தார் ராகவன். ஸ்வாமிஜியின் முன் விழுந்து வணங்கினார்.

""உனக்கு என்னப்பா வேணும்?'' ஆதூரத்துடன் கேட்டார் ஸ்வாமிஜி. மற்ற பக்தர்கள் அப்படி கேட்காமலேயே பக்கம், பக்கமாகத் தங்கள் தேவைகளைப் பட்டியல் போட்டுக் கொடுத்து விடுவர்.

""பெரியவா அனுக்ரஹம் ஒண்ணு தான் வேணும்; வேற எதுவும் வேண்டாம்.'' சிறிது நேரம் ஸ்வாமிஜியிடம் பேசிக்கொண்டிருந்துவிட்டுக் கிளம்பினார். நடந்ததைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஸ்வாமிஜியின் பிரதான சீடர் கேட்டார்...

""நான் கேக்கறது தப்புன்னா பெரியவா மன்னிக்கணும். இந்த ராகவன் கடந்த 40 வருஷமா நம்ம மடத்துக்கு வரார். வந்தா பெரியவாள சேவிக்கறார். பெரியவாளும் யார்கிட்டயும் கேக்காத மாதிரி, "என்ன வேணும்?'ன்னு கேக்கறேள். "பெரியவா அனுக்ரஹம் தான் வேணும்!'ன்னு அவர் சொல்றார். இந்த மாதிரி ஒரு பக்தனை... நான்...''

சீடரை அந்த வாக்கியத்தை முடிக்க விடாமல் கையமர்த்தினார் பெரியவர்...

""லோகத்துல எதுவுமே சாசுவதம் இல்ல,'' என்று சொல்லிவிட்டு நெட்டுயிர்த்தார்.சீடருக்கு இப்போது கொஞ்சம் பயமாகவே இருந்தது; ஆனால், ஒன்றும் பேசவில்லை.

ராகவன், அந்த ஸ்வாமிஜியின் அத்தியந்த சீடர். 40 வருடங்களுக்கு முன் தபால் துறையில் சாதாரண வேலையில் இருந்தார். மும்பைக்கு அருகே ஒரு ஊருக்கு அவரை மாற்றியிருந்தனர். அப்போது அவருக்குத் திருமணம் ஆகியிருந்தது; மனைவி மதுரையில் இருந்தாள்.

ஒருமுறை மதுரைக்கு வந்துவிட்டு, தான் வேலை செய்யும் ஊருக்குத் திரும்பிக் கொண்டிருந்தவர், தூக்கக் கலக்கத்தில் தான் இறங்க வேண்டிய ஊருக்கு 20 கி.மீ., முன்னால் ஏதோ பெயர் தெரியாத ஸ்டேஷனில் இறங்கி விட்டார்; ரயிலும் கிளம்பி விட்டது.
இனிமேல் அந்த ஊருக்கு அடுத்த ரயில் வர மாலை வரை ஆகும் என்பதைத் தெரிந்து கொண்ட ராகவன் அந்த ஊரில் என்ன விசேஷம் என்று விசாரிக்க, அனைவரும் இந்த ஸ்வாமிஜியின் மடத்தைக் கைகாட்டினர்.

காலை குளித்து முடித்ததும் நேராக மடத்துக்குப் போய் விட்டார் ராகவன். ஸ்வாமிஜியின் காலில் விழுந்து வணங்கினார். ராகவனை சில நிமிடங்கள் உற்றுப் பார்த்தார் ஸ்வாமிஜி.

"ஊர் தெரியாம வந்தாலும் சரியான இடத்துக்குத் தான் வந்துருக்கே!' ராகவனுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.

"நீ திரும்பி உடனே மதுரைக்குப் போ. உனக்கு நல்ல காலம் பொறந்தாச்சு!' அப்படியே செய்தார் ராகவன். மதுரைக்கு அவர் வந்த போது அவரது மனைவி பிரசவ வேதனையில் துடித்துக் கொண்டிருந்தாள். ஆண் குழந்தை பிறந்தது. ஆடிட்டராக இருந்த ராகவனின் மைத்துனர், அவருடைய வேலையை ராஜினாமா செய்துவிட்டு அவரை சி.ஏ., படிக்கச் சொன்னார். ராகவனும் ஆடிட்டர் ஆனார்.

மூன்று குழந்தைகளைப் பெற்று, படிக்க வைத்து, திருமணமும் செய்து முடித்து விட்டு இப்போது நிம்மதியாக சென்னையில் ஓய்வு எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார்.

அந்த ஸ்வாமிஜியையே தன் குருவாக வரித்துக் கொண்டார் ராகவன். அவர் கேட்காமலேயே குரு அருள் பாலித்ததால், அன்று முதல் குருவிடம் எதுவும் கேட்பதில்லை என்று மனதுக்குள் விரதம் பூண்டிருந்தார். எந்த பிரச்னைகள் வந்த போதும், எனக்கு இது வேண்டும் என்று கேட்கவேயில்லை ராகவன்.

ஸ்வாமிஜியாகத் தெரிந்து கொண்டு நல்ல வார்த்தை சொன்னால் கேட்டுக் கொள்வார். மாதம் ஒரு முறை ஸ்வாமிஜி எங்கு முகாமிட்டிருந்தாலும் வந்து பார்த்து ஆசி வாங்கிச் செல்வது ராகவனின் வழக்கம்.இப்போது சென்னையில் முகாமிட்டிருந்தார் ஸ்வாமிஜி.

இரண்டு நாட்கள் கழித்து ஸ்வாமிஜியைப் பார்க்க மீண்டும் வந்திருந்தார் ராகவன். சீடரைப் பார்த்து அர்த்தம் பொதிந்த புன்னகை பூத்தார் ஸ்வாமிஜி.

""என்னப்பா ஏதாவது வேணுமா? இப்படி திடீர்ன்னு வந்திருக்கே?''

""ஒரு தப்பு நடந்து போச்சு. பெரியவா என்ன மன்னிக்கணும்.''

திடுக்கிட்டார் சீடர். பெரியவர் முகத்தில் புன்னகை மாறவில்லை.

""நேத்து எனக்குத் தெரியாம அவ நாடி ஜோஸ்யக்காரன்கிட்ட நாடி பாத்திருக்கா. அவன் என் குழந்தைகள்ல யாரோ ஒத்தருக்கு

கண்டம். அதனால நான் எங்க குலதெய்வமான திருப்பதிக்குப் போகணும்ன்னு சொல்லிட்டானாம்.''

புன்முறுவலுடன் சொன்னார் ஸ்வாமிஜி...

""குலதெய்வத்தை எப்போ வேணும்னாலும் போய்ப் பார்க்கலாம்; தப்பில்ல. ஆனா, ஒரு ஜோஸ்யக்காரன் சொன்னாங்கறதுக்காக போகணுமா... அன்பா சேவிக்க வேண்டிய தெய்வத்தை பயத்துல நடுங்கிண்டே சேவிக்கணுமா?''

மீண்டும் ஒருமுறை பெரியவரை விழுந்து வணங்கிவிட்டுப் புறப்பட்டார் ராகவன். சீடரை நோக்கி மறுபடியும் புன்னகைத்தார் பெரியவர்.

இது நடந்து ஒரு வாரம் இருக்கும். கசங்கிய ஆடையும், கலங்கிய கண்களுமாக ஸ்வாமிஜியை பார்க்க வந்திருந்தார் ராகவன்...

""எனக்குப் பெரியவா மட்டும் தானே கதின்னு நெனச்சிட்டு இருந்தேன். இப்படி நீங்க என்னை கைவிட்டீங்களே, இது நியாயமா?''

""என்னப்பா நடந்தது?''

""வடக்கே ஆடிட்டுக்காகப் போன என் மாப்பிள்ளைய யாரோ தீவிரவாதிகள் கடத்திட்டு போய்ட்டாங்களாம். உயிருக்கே ஆபத்துன்னு பேசிக்கிறாங்க. என் பொண்ணு, அவளுக்கு இன்னும் முப்பது வயசு கூட ஆகல, "ஓ'ன்னு கதறிட்டு இருக்கா, என் பொண்டாட்டி நான் தான் இதுக்கெல்லாம் காரணம்ன்னு கத்திட்டு இருக்கா.

""நாடி ஜோஸ்யக்காரன் சொன்ன மாதிரி நான் திருப்பதிக்கு போயிருந்தா, இந்த ஆபத்து வந்திருக்காதாம். இப்படி அம்போன்னு என்ன விட்டுட்டீங்களே! நான் என்ன பாவம் பண்ணேன்...''

""...''

""பெரியவாள நம்பி நான் பட்டது எல்லாம் போதும். நான் இப்பவே அந்த நாடி ஜோஸ்யக்காரன் சொன்ன மாதிரி திருப்பதிக்குப் போய் தரிசனம் பண்ணப் போறேன். என் மாப்பிள்ளைய பத்திரமா திருப்பிக் கொடுன்னு அந்த வெங்கடாஜலபதியக் கேக்கப் போறேன்.''

படபடவென்று பொரிந்து தள்ளிவிட்டுக் கிளம்பி விட்டார் ராகவன்.

மறுநாள் அதிகாலையே தனியாக திருப்பதிக்குக் கிளம்பினார். மாலையில் தான் அவருக்குத் தரிசனம் கிடைத்தது. நல்ல கூட்டம். கர்ப்பக்கிரகத்தின் படியில் அவர் கால் வைத்த போது அவரது உடலெல்லாம் சிலிர்த்தது. கருணைக் கடலாக நின்று கொண்டிருந்த வேங்கடவனைப் பார்த்தார்.

பெருமாள், இவரைப் பார்த்துப் புன்னகைப்பது போன்ற ஒரு உணர்வு. இன்னும் கொஞ்சம் அருகே சென்றவுடன் இவரைப் பார்த்து பணிவுடன், "உனக்கு என்னப்பா வேணும்?' என்று கேட்பது போல் தோன்ற, "ஓ'வென்று கதறி விட்டார் ராகவன். தன் குருதான் இங்கே வேங்கடவனாகக் காட்சியளிக்கிறாரோ என்று தோன்றியது. அந்த சிலிர்ப்பில் அவருக்கு தன்னிலை மறந்து போயிற்று; அழுது கொண்டேயிருந்தார்.

"ஜருஹண்டி, ஜருஹண்டி' என்று காவலர் அவரை உந்தித் தள்ளியபோது தான் அவருக்கு தன்னுணர்வு வந்தது. கண்களில் நீர் பொங்க, ""வேங்கடரமணா, உன்னை நான் நிம்மதியா ரொம்ப நேரம் பாக்கணும். அந்த பாக்கியத்த எனக்குப் பிச்சை போடுப்பா; வேற எதுவும் வேண்டாம்,'' என்று வேண்டிக் கொண்டார்.

கோவிலை விட்டு வெளியே வந்த போதுதான், "ஐயோ மாப்பிள்ளைக்கு ஒன்றும் ஆகக் கூடாது என்று வேண்டிக் கொள்ளவில்லையே...' என்று அவருக்கு உரைத்தது. மனம் சிந்திக்கும் திறனையே இழந்து விட்டிருந்தது. கண்களில் நீர் வழிய இருந்த இடத்திலேயே கல்லாகச் சமைந்து போயிருந்தார் ராகவன்.

பக்கத்தில் ஒரு பெரியவர் வந்து உட்கார்ந்தார். ராகவன் அழுவதை வேடிக்கை பார்த்தவர் —

""என்ன பகவான சரியாப் பாக்க முடியலேன்னுதான் அழுதுட்டு உக்காந்திருக்கீங்களா? கூட வாங்க. தரிசனத்துக்கு ஏற்பாடு பண்றேன்!''

ஒன்றும் தோன்றாமல் அவருடன் சென்றார் ராகவன்.

அன்று இரவு அந்த பெரியவர் தயவில் ஏதோ உண்டைக்கட்டி உணவாகக் கிடைத்தது. கோவிலுக்குப் பக்கத்தில் இருந்த ஒரு கல்கட்டடத்தில் படுத்துக் கொண்டார். இந்த இளம் வயதில் அவரது ஒரே பெண் வாழ்விழந்து விடுவாளோ என்ற பயத்தில் அவருக்குத் தூக்கம் வரவில்லை.

மூன்று மணிக்குத் தான் லேசாக கண் அசந்தார். மூன்றரை மணிக்கு அவரை யாரோ எழுப்பினர். ""இன்னும் அரை மணி நேரத்துல குளிச்சித் தெளிச்சி தயாரா இருக்கணும். தரிசனத்துக்குக் கிளம்பணும்,'' இயந்திர தனமாக குளித்து விட்டு வேறு உடை மாற்றி காத்திருந்தார் ராகவன்.

அவரை அங்கே அழைத்து வந்தவர் ஓடி வந்தார்...

""நீங்க நரி முகத்துல முழிச்சிருக்கங்க. அங்கே கோஷ்டில அஞ்சு பேர் போகணும். அதுக்கு ஒரு ஆள் குறையுதாம். அந்த ஆளா நீங்க போயிடுங்க. பகவானப் பக்கத்துல இருந்து பாக்கணும்ன்னு உங்களுக்கு எழுதியிருக்கு.''

மற்ற நான்கு பேரும் எங்கிருந்தோ வந்து சேர்ந்தனர். ராகவனை அவர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்திவிட்டு விலகிக் கொண்டார் அந்தப் பெரியவர். ஐந்து பேரும் வேக, வேகமாக கோவிலை நோக்கி நடக்கத் துவங்கிய போது காலை மணி நான்கு.
கோவிலுக்கு சிறிது தூரத்திற்கு முன் அவர்கள் நின்றனர். அப்போது எங்கிருந்தோ ஒரு கார் வந்தது. அதை எல்லாம் கவனிக்கும் மன நிலையில் இல்லை ராகவன். அவரது மனதில் ஒரு பாதியை அவரது பெண்ணின் வாழ்க்கையும், மறுபாதியை அவரது குருவும் ஆக்கிரமித்துக் கொண்டிருந்தனர். காரில் இருந்து இறங்கிய ஒருவர் கையில் இருந்த செல் போனில் பேசினார்.
அடுத்த ஐந்தாவது நிமிடம். மேளதாளங்கள் முழங்க, திருப்பதி தேவஸ்தானத்தில் தலைமை நிர்வாக அதிகாரி வந்து கொண்டிருந்தார். எம்பெருமானின் பல்லக்கு பரிவாரங்கள் அங்கே வந்து சேர்ந்தன. இந்த ஆரவாரத்தைக் கவனிக்கும் நிலையில் கூட இல்லை ராகவன்.

காருக்கு அருகில் சென்ற அந்த அதிகாரி, உள்ளே அமர்ந்திருந்தவரை நோக்கி பணிவாக வணங்க, உள்ளிருந்தவர் புன்னகையுடன் கீழே இறங்கினார். அவரைப் எம்பெருமானின் பல்லக்கில் வர வேண்டுமென்று அதிகாரி கேட்டுக் கொண்டார். அதை வேண்டாம் என்று மறுத்த அவர், பல்லக்கைப் பிடித்துக் கொண்டு பின்னாலேயே நடந்து வருவதாகச் சொன்னார்.

பின் அந்த கோஷ்டியோடு சென்றார் ராகவன்.

உள்ளே அந்த கோஷ்டிக்கு ராஜ மரியாதை. நேரே வேங்கடவன் சன்னிதிக்கு அழைத்துச் சென்றனர். தரிசனத்துக்காகக் காத்துக் கொண்டிருந்த பக்த கோடிகள் அந்த மனிதரை வணங்குவதைக் கூட ராகவன் கவனிக்கவில்லை.

நிமிர்ந்து பார்த்தார் ராகவன். முன்னால் வேங்கடவன், திருமலையுடையான் ஸர்வாலங்கார பூஷிதனாக அபய ஹஸ்தனாக நின்று கொண்டிருந்தான். சன்னிதியில் வேறு யாரையுமே அனுமதிக்கவில்லை.

"உனக்கு என்னப்பா வேணும்?' என்று வேங்கடவன் மீண்டும் கேட்பது போல் இருந்தது. கண்களில் நீர் வழிய கைகூப்பி அரற்றிக் கொண்டிருந்தார் ராகவன். அந்த ஐந்து பேரும் அந்த சன்னிதியிலேயே அமர்ந்து கொண்டனர். ராஜமரியாதையோடு வந்த அந்த மனிதர், குலசேகரப்படியைத் தாண்டி உள்ளே போய் வேங்கடவனுக்குப் பூஜை செய்தார்.

கண் குளிர 40 நிமிடங்கள் தரிசனம். உருகி விட்டார் ராகவன்.

பூஜை முடிந்து வெளியே வந்தனர். அவர்கள் வெளியே வந்த பின் தான் மற்ற பக்தர்களை உள்ளே அனுமதித்தனர். அவர்கள் கோவிலை விட்டு வெளியே வரும் போது அரையிருட்டாக இருந்தது, ""அண்ணா வாங்கோ. அவர ஒரு நமஸ்காரம் பண்ணிருவோம்.''

பக்கத்தில் இருந்தவர் குரல் கேட்டு அவரோடு போய் அங்கு நின்றிருந்தவரின் கால்களில் வீழ்ந்து வணங்கினார் ராகவன்.
""என்னப்பா, நீ கேட்டது கெடச்சதா?''

பழகிய குரல் கேட்டுத் திடுக்கிட்டு நிமிர்ந்தார் ராகவன். ஸ்வாமிஜி; அவருடைய குரு.

""குருகிட்டயும், பகவான்கிட்டயும் ஒண்ணுமே கேக்க வேண்டாம்ப்பா. அவாளா பாத்து உனக்கு என்ன வேணுமோ, அதத் தருவா. நீ போய் இன்னிக்கு பேப்பர் வந்திருந்தா வாங்கிண்டு மடத்துக்கு வா!''

விம்மியபடி பேப்பர் விற்கும் கடைக்கு ஓடினார் ராகவன். அப்போது தான் பேப்பர் வந்திருந்தது. முதல் பக்கத்தில் கட்டம் கட்டிப் போட்டிருந்த செய்தியைப் பார்த்தார் ராகவன்.

"கடத்தப்பட்ட சென்னை ஆடிட்டர் மீட்பு. எல்லைப் பாதுகாப்புப்படை வீரரின் தீரச் செயல்!'

ஸ்வாமி என்று பெருங்குரலில் அரற்றிய ராகவனை ஆச்சரியத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார் கடைக்காரர்.