Advertisement

நாங்கள் இருக்கிறோமேடா சிவமுனியா...

nsmimg673065nsmimg
சோக மேகம் இ்ன்னமும் கார்குடி கிராமத்தைச் சூழ்ந்திருக்கிறது.புல்வாமா தாக்குதலில் வீர மரணமடைந்த வீரர் சிவசந்திரன் புதைக்கப்பட்ட இடத்திற்கு நிறைய பேர் வந்து வணங்கிசெல்வது தொடர்கிறது.

நாட்டிற்காக என் மகன் உயிரைக் கொடுத்துள்ளான் நான் ஏன் அழப்போகிறேன் என்று தனக்கு ஆறுதல் சொல்ல வருகிறவர்களிடம் வாய் சொன்னாலும், வளர்த்த பாசம் கண்ணில் நீர் நிறைக்க சிவசந்திரனின் தந்தை மறுகணமே உடைந்து போய் சின்னக்குழந்தை போல விம்மி வி்ம்மி அழுகிறார்.

வழியும் கண்ணீரை துடைத்துக்கொண்டு,‛ என் பேரனையும் ராணுவத்தில் சேர்ப்பேன், என் மகன் விட்ட இடத்தில் இருந்து அவன் பணியை தொடர்வான் எதிரிகளை துவம்சம் செய்வான்' என்று ஆவேசம்காட்டுகிறார்.

அவரது பேரன் சிவமுனியனுக்கு இப்போது இரண்டு வயதுதான் ஆகிறது அப்பாவை புதைத்த போது அவனும் ராணுவ வீரர்கள் அணிவது போன்ற சட்டையை அணிந்து கொண்டுதான் அப்பாவின் உடலுக்கு பூத்துாவினான்.அந்த சட்டையை கழட்டமாட்டாமல் நிறைமாத கர்ப்பினியான தன் அம்மா காந்திமதியின் மடியில் தஞ்சம் அடைந்துகிடக்கிறான்.

nsmimg673066nsmimg

சிவசந்திரனின் மனைவி காந்திமதியோ தன் கணவர் படத்தை பார்த்தபடி மணிக்கணக்கில் உட்கார்ந்து இருக்கிறார்.‛ உனக்காக இல்லாவிட்டாலும் உன் வயிற்றில் வளரும் பிள்ளைக்காகவாவது ஒரு வாய் சாப்பிடும்மா' என்று சொல்லி உறவுகள் அவரை சாப்பிட வைக்க பிரயாத்தனப்பட்டுக் கொண்டு இருக்கின்றனர்.

அரியலுார் மாவட்டம் கார்குடி கிராமத்தைச் சேர்ந்த விவசாய கூலித்தொழிலாளியான சின்னையனுக்கு இரண்டு மகன்கள்.இரண்டாவது மகன் ஒரு விபத்தில் இறந்து போக மூத்தவனாக இருந்து மொத்த குடும்பத்தையும் சுமந்து வந்தவர்தான் சிவசந்திரன்.

2010 ம் ஆண்டில்தான் ராணுவத்தில் சேர்ந்தார் 2014ல் காந்திமதியை திருமணம் செய்து கொண்டார் சிவமுனியன் என்ற இரண்டு வயது மகன் இருக்கிறான் மனைவி காந்திமதி இப்போது நிறைமாத கர்ப்பினி.

nsmimg673067nsmimg

குடும்பத்தின் மீது மிகவும் பாசம் கொண்டவர் சிவசந்திரன், இவர் தலை எடுத்தபிறகுதான் குடிசை வீட்டில் இருந்த குடும்பம் காரை வீட்டிற்கு மாறியது.விடுமுறையில் வரும்போது ராணுவத்தின் பெருமைகளை உறவுகளிடமும் நட்புகளிடமும் பகிர்ந்து கொண்டேயிருப்பாராம்.

ஜனவரி மாத விடுமுறையை குடும்பத்தினரோடு வீட்டில் சந்தோஷமாக கழித்துவிட்டு கடந்த 9ந் தேதிதான் தனது கிராமத்தை வி்ட்டு புறப்பட்டு சென்றார்,ஸ்ரீ நகர் முகாமிற்கு போனதும் பேசுகிறேன் என்று சொல்லிவிட்டு போனவர் கடைசியில் பேசமுடியாத இடத்திற்கு போய்விட்டார்.

கம்பீரமாக சென்ற வீரரை ஒரு பிணமாக பெட்டியில் சுமந்து கொண்டு வந்ததை ஏற்கமுடியாமல் மொத்த கிராமமே குமுறி அழுதது.வயதான தந்தை சின்னையன், மகனின் ராணுவ உடையை அணிந்து கொண்டு சடலம் இருந்த பெட்டியை சுற்றி சுற்றி வந்தார்.

சிவசந்திரனின் மகனும் ராணுவத்தினர் அணியும் உடை அணிந்து கொண்டு அழுது கொண்டே அங்கே நின்றான்.குழிக்குள் இறக்கப்பட்ட அப்பாவிற்காக அவன் பூ போட்ட போது சுற்றியிருந்தவர்கள் குமுறி அழுதனர்.

சிவசந்திரனும் சரி,இதே போல வீரமரணமடைந்த துாத்துக்குடி மாவட்டம் சவலாப்பேரியை சேர்ந்த சுப்பிரமணியனியனும் சரி உண்மையில் புதைக்கப்படவில்லை நம் மனதில் விதைக்கப்பட்டு இருக்கிறார்கள், அவர்களது வீரமும் தியாகமும் வீண்போகாது என்பது மட்டும் நிச்சயம்...

-எல்.முருகராஜ்

murugaraj@dinamalar.in

Download for free from the Store »

Advertisement
 

வாசகர் கருத்து (1)

  • Muthukrishnan,Ram - Chidambaram,இந்தியா

    நாம் இறப்பது உறுதி ஆனால் இறந்தபின் நம்மை பற்றி மக்கள் என்ன பேசுகிறார்கள், எப்படி பேசுகிறார்கள். என்பதுதான் முக்கியம். எத்தனைபேருக்கு கிடைக்கும் அப்படி ஒரு நல்ல பாக்கியம்.

கருத்தைப் பதிவு செய்ய

Advertisement