நல்ல ரசனை வேண்டும்

Added : ஏப் 30, 2021
Share
Advertisement
'எத்தனை கோடி இன்பம் வைத்தாய் எங்கள் இறைவா?' என்று பாடினார் பாரதியார். அதில் சில துளிகளையாவது ரசித்து அனுபவித்திருக்கிறோமா?ஐம்புலன்களும் ரசனைக்கு உதவுகின்றன. வாயால் ருசித்து மகிழ்கிறோம். கண்களால் பார்த்து ரசிக்கின்றோம். காதால் கேட்டு ரசிக்கின்றோம். மூக்கால் நுகர்ந்து மகிழ்கிறோம். மெய்யால் தீண்டி மகிழ்கிறோம். இதற்கெல்லாம் ஆதாரமாக அமைவது மனம்தான். மனம்
 நல்ல ரசனை வேண்டும்

'எத்தனை கோடி இன்பம் வைத்தாய் எங்கள் இறைவா?' என்று பாடினார் பாரதியார். அதில் சில துளிகளையாவது ரசித்து அனுபவித்திருக்கிறோமா?ஐம்புலன்களும் ரசனைக்கு உதவுகின்றன. வாயால் ருசித்து மகிழ்கிறோம். கண்களால் பார்த்து ரசிக்கின்றோம். காதால் கேட்டு ரசிக்கின்றோம். மூக்கால் நுகர்ந்து மகிழ்கிறோம். மெய்யால் தீண்டி மகிழ்கிறோம். இதற்கெல்லாம் ஆதாரமாக அமைவது மனம்தான். மனம் லயிக்காவிட்டால் எதையும் முழுமையாக ரசிக்க முடியாது.


சுவைகள்



வாய்வழியாகச் சுவைப்பதுதான் முதல் சுவை. உணவைக்கூட ரசித்து உண்ணத் தெரியாதவர்கள் பலபேர் இருக்கிறார்கள். அப்படியே லபக், லபக் என்று விழுங்குவார்கள். வாய்க்குள் சுவைத்துப் பார்க்க நாக்கு இருக்கிறது. அரைத்துக் கொடுக்கப் பற்கள் இருக்கின்றன. ஜீரணத்துக்கு உதவும் உமிழ்நீர் இருக்கிறது. இவற்றைப் பயன்படுத்தி ரசித்து உண்ண வேண்டாமா? இதில் இன்னொரு ஆபத்தும் உண்டு. கணவனுக்காக சமைத்த அயிட்டங்களைப் பரிமாறிவிட்டு அவனுடைய அபிப்பிராயத்துக்காக மனைவி காத்துக் கொண்டிருப்பாள். பரபரவென்று சாப்பிட்டுவிட்டு எந்த அபிப்பிராயமும் சொல்லாத கணவன்மார்கள் உண்டு.மனைவியின் சமையலை சிலருக்குப் பாராட்டக்கூடத் தெரியாது.

திருமணமாகி வந்த இல்லத்தரசி கணவனுக்குப் பலவகையான சமையலைச் செய்து கொடுத்தாள். ஆனால் கணவன் ஒருநாளும் ஒரு அயிட்டத்தைக்கூடப் பாராட்டியதில்லை. அவன் இல்லாத போது பக்கத்து வீட்டுப் பெண்கள் இவளோடு வந்து பேச்சுக் கொடுப்பார்கள். ஒருநாள் சமயலைப்பற்றிப் பேச்சுத் திரும்பியது. அந்த இல்லத்தரசியிடம் ஒருத்தி, உங்கள் சமையலில் உங்கள் கணவர் எதை விரும்பிச் சாப்பிடுவார் என்று கேட்டாள். அதற்கு வந்த பதில் என்ன தெரியுமா? “அது எதைப் போட்டாலும் தின்னும்”. இது தேவையா?



இசைக்கச்சேரி



ஓய்வுபெற்ற ராணுவ வீரர்கள் தங்கள் சங்க கட்டட நிதிக்காக ஒரு பிரபல பாடகரை அணுகி கச்சேரிக்காக ஒரு குறிப்பிட்ட தேதியைக் கேட்டார்கள். அந்தத் தேதி ஒத்துவராது என்று பாடகர் சொன்னார். ஒரு நல்ல காரியத்துக்காக நடத்தப்படுவது. மண்டபம் அந்தத் தேதியில்தான் கிடைத்தது. நன்கொடை டிக்கெட் எல்லாம் விற்றுவிட்டோம் என்றார்கள். அப்படியானால் அரை மணிநேரம் பாடினால் போதுமா? அதன்பிறகு நான் ஏற்கெனவே ஒத்துக்கொண்ட கச்சேரிக்குச் சென்று விடுவேன் என்றார். பரவாயில்லை. நீங்கள் வருகை தந்தால் போதும் என்றனர். கச்சேரி தொடங்கியது. அரைமணி நேரம் முடிந்ததும் பாடகர் பாடுவதை நிறுத்தவில்லை. பாடிக்கொண்டே இருந்தார். மூன்று மணிநேரம் பாடினார்.கச்சேரி முடிந்ததும் அமைப்பாளர்கள் ஆச்சரியத்தோடு நன்றி சொல்லிவிட்டு காரணம் கேட்டார்கள். பாடகர் சொன்ன பதில்தான் சிலிர்ப்பானது. 'எத்தனையோ கச்சேரிகளில் பாடியிருக்கிறேன்.

ஓர் அபூர்வமான பாராட்டு இன்றுதான் கிடைத்தது. முன்வரிசையில் அருகருகே அமர்ந்திருந்த இரண்டு மாஜி ராணுவ வீரர்களில் ஒருவருக்கு வலது கையில்லை. இன்னொருவருக்கு இடது கையில்லை. போரில் இழந்திருக்கிறார்கள். ஒரு வீரர் தன்னிடம் மிச்சமிருந்த வலது கையையும், இன்னொரு வீரர் மிச்சமிருந்த தனது இடது கையையும் இணைத்து தொடர்ந்து கைதட்டிக் கொண்டே இருந்தார்கள். அந்தப் பாராட்டில் நான் உற்சாகம் அடைந்தேன். பணம் எப்போது வேண்டுமானாலும் கிடைக்கும். இப்படிப்பட்ட பாராட்டு அபூர்வமானது. அதனால்தான் தொடர்ந்து பாடினேன்'



நாடகம்



திரைப்படங்களின் வருகைக்கு முன்னால் நாடகங்களே கோலோச்சிக் கொண்டிருந்தன. ஒரு காட்சியைப் பலமுறை 'ஷூட்'செய்யும் வழி நாடகத்தில் கிடையாது. ஒத்திகைகளின் ஒத்துழைப்பால் ஒரே நேரத்தில் முடித்துவிட வேண்டும். ஒரு நடிகர் ஒரு கதாபாத்திரத்தில் மூழ்கி விட்டால் தன்னை மறந்துவிட வேண்டும். சலனப்பட்டால் உண்மையான ரசிகர்கள் கண்டுபிடித்து விடுவார்கள்.திருவாங்கூர் சமஸ்தானத்தில் சுவாதித் திருநாள் அரசராக இருந்தார். அவர் நாடகப்பிரியர். நாடகங்களுக்கு ஏற்பாடு செய்து கண்டுகளிப்பார். ராமாயணம் நாடகம் நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தது.

அன்றைய தினம் அரசர் கொஞ்சம் தாமதமாக வந்து அமர்ந்தார். அப்போது ராமனாக நடித்துக் கொண்டிருந்த நடிகர், அரசருக்கு வணக்கம் சொன்னார். அரசருக்குக் கோபம் வந்துவிட்டது. நாடகத்தை நிறுத்தச் சொல்லிவிட்டு, ராமனாக நடித்தவரை அழைத்துக் கடிந்து கொண்டாராம். “ராமனாக வேடம் தரித்து மேடையேறிவிட்டால் நீர் ராமன்தான். சாதாரண மனிதரைப்போல நடந்து கொள்ளலாமா?” அரசர் உண்மையான ரசிகர் அல்லவா!




புரிந்து கொள்ளுதல்



ஓவியக் கண்காட்சி ஒன்று நடந்தது. பல ஓவியர்கள் தங்கள் படைப்பினைக் காட்சிப்படுத்தியிருந்தனர். அதில் ஒருவரது ஓவியம் பலரது கவனத்தைக் கவர்ந்தது. பலவாறு கருத்துக்களைச் சொல்லி ரசித்தனர். இதற்குத்தான் முதற்பரிசு கிடைக்கும் என்று பேசிக் கொண்டனர். ஆனால் நடந்தது என்ன தெரியுமா? ஓவியர் தனது ஓவியத்தை காட்சி நடத்துபவரிடம் கொடுத்துவிட்டுப் போயிருந்தார். வெளியில் போயிருந்த அவர் திரும்பி வந்து பார்த்தபோது, அவரது ஓவியம் தலைகீழாக மாட்டப்பட்டிருந்தது. பதறிப்போன அவர் அதைச் சரியாக மாட்டினார். புதுமை என்று பாராட்டியவர்கள் இப்போது தவறுக்காக வருந்தினர்.இன்னொரு ஓவியம் உண்மையிலேயே புதுமையானது; சிந்தனைக்குரியது. ஆனால் பலருக்கு அது புரியவில்லை.

சாப்பாட்டு ராமன் என்ற தலைப்பில் வைக்கப்பட்டிருந்தது அந்த ஓவியம். சாப்பாட்டு ராமனுக்கு உரிய பெரிய உடம்பு, பெரிய வயிறு, பெரிய கைகள். சாப்பாடு நிறைய உள்ள பெரிய அண்டா எதுவுமில்லை. ஆனால் இன்னொரு ஓவியம் சிறிய தலை, பெரிய வயிறு, அதில் நுாற்றுக்கணக்கான வாய்கள். அதற்குத்தான் முதல் பரிசு கிடைத்தது. ரசனைமிக்க ஒருவர் விளக்கிய போதுதான் உண்மை புரிந்தது. இந்த ஓவியம் வெறும் படம் அல்ல; சிந்தனையைத் துாண்டுவது. நுாற்றுக்கணக்கான வாய்கள் சாப்பிடக்கூடிய உணவை இவன் ஒருவனே சாப்பிட்டுத் தீர்க்கிறான் என்பதைச் சித்தரிக்கிறது. மற்றவர்களுக்கு இப்போதுதான் உண்மை புரிந்தது. ரசிக்கத் தொடங்கினார்கள்.



விளையாட்டு



விளையாட்டுகளை ரசிக்கும்போது, விதிமுறைகளைக் கொஞ்சமாவது அறிந்திருக்க வேண்டும். கிராமத்திலிருந்து வந்திருந்த நண்பரை கிரிக்கெட் ஆட்டம் பார்க்க அழைத்துப் போயிருந்தார் ஒருவர். விளையாட்டைப் பார்த்துக் கொண்டேயிருந்த அவர், 'ஏம்பா! எனக்கு ஒண்ணும் புரியல. பந்து போடுறவன் இந்தா இந்தான்னு குடுக்கான். அடிக்கிறவன் வேண்டாம் வேண்டாம் னு அடிக்கான். அப்புறம் ஏன் இவன் திரும்பத்திரும்ப போடுதான்?' இது எப்படி இருக்கு!


சொற்பொழிவு



சொற்பொழிவுகளில் எவ்வளவுதான் நன்றாக, சுவையாக சொற்பொழிவாற்றினாலும், சபையினர் ரசித்து கைதட்டாவிட்டால் பேசுகிறவருக்கு உற்சாகமிருக்காது. அதுவும் நிச்சயம் ரசித்தே ஆகவேண்டும் என்ற இடத்தில்கூட சபையினர் பேசாமல் இருந்தால் பேசுகிறவர் நொந்தே போவார். சூழ்நிலைக்கேற்றபடி சுவையாகப் பேசுகிறவர்கள் உண்டு. கிருபானந்தவாரியார் சொற்பொழிவாற்றிக் கொண்டிருந்தார். அப்போது அவருக்கு கூஜாவில் காப்பி கொண்டு வந்து கொடுக்கப்பட்டது. கூட்டத்தினர் ஆவலோடு என்ன என்று கவனித்தனர். அப்போது வாரியார் சொன்னார் : “நான் இவ்வளவு நேரம் பேசியது ஒரிஜினல்; இப்போது வந்திருப்பது காப்பி”.சிலேடையாகப் பேசக்கூடிய கி.வா.ஜ.,வை ஒரு ஊருக்குப் பேசக் கூப்பிட்டிருந்தார்கள். காலையில் ரயில்வே ஸ்டேஷனில் வந்து இறங்கினார்.

அவரை வரவேற்க வந்தவர்கள் மாலையோடு நின்றிருந்தார்கள். உடனே கி.வா.ஜ. சொன்னார் “பரவாயில்லையே காலையிலேயே மாலை வந்துவிட்டதே!” இதை ரசிக்காமல் இருக்கமுடியுமா?ஒருவர் மற்றவரிடம் உண்மையிலே சிரிக்கக்கூடிய நகைச்சுவை சொன்னார். அதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தவர் “ம், அப்புறம்?” என்றார். ஜோக் சொன்னவர் நிலை என்னவாயிருக்கும்?நல்லதை ரசிக்கப் பழகுவோம். வாழ்க்கையை சுவை உடையதாக ஆக்குவோம். மனிதவர்க்கத்துக்கே அரிய மகத்தான கொடை இது.முனைவர் இளசை சுந்தரம்வானொலி நிலைய இயக்குனர் (ஓய்வு)மதுரை. 98430 62817

Advertisement




வாசகர் கருத்து

முதல் நபராக கருத்து தெரிவியுங்கள்!

உங்கள் கருத்தைப் பதிவு செய்ய

(Press Ctrl+g   to toggle between English and Tamil)
Login :
New to Dinamalar ?
கருத்து விதிமுறை

We use cookies to understand how you use our site and to improve user experience. This includes personalising content and advertising. By continuing to use our site, you accept our use of cookies, revised Privacy Policy.

Learn more I agree X