நண்பா கழுகு!
Advertisement
 
 
 
Advertisement
dinamalar-advertisement-tariff-2018
 
Advertisement
 
எழுத்தின் அளவு:

பதிவு செய்த நாள்

05 செப்
2014
00:00

செங்கிஸ்கான் என்ற மாபெரும் வீர மன்னன் ஆசியாவின் பெரும் பகுதியில் அரசு புரிந்து கொண்டிருந்தார். மாவீரன் அலெக்சாண்டருக்குப் பிறகு அவரைத்தான் எல்லாரும் மாவீரன் என்று ஏற்றுக் கொண்டனர்.
ஒருமுறை அவர் யுத்தகளத்திலிருந்து யுத்தம் முடிந்து வெற்றியடைந்து வீடு திரும்பினார். அவருக்கு நீண்ட யுத்த அனுபவத்திற்குப் பிறகு சிறிது விளை யாட்டான பொழுது போக்கு தேவைப் பட்டது. அதனால் அவர் வேட்டைக்குச் செல்ல முடிவு செய்தார். அவரோடு அவர் நண்பர்களும் சென்றனர். எல்லோர் மனதிலும் உற்சாகம் பொங்கிவழிந்தது. அவர்கள் கையில் வில்லும், முதுகில் அம்புக்கூட்டில் ஏராள மான அம்புகளும் இருந்தன. அரண்மனை வீரர்கள் அவர்களுக்குப் பின்னால் வேட்டை நாய்களைப் பிடித்துக் கொண்டு ஓடிவந்தனர்.
அது ஒரு அற்புதமான சூழலாக இருந்தது. மனோ ரம்யமான காட்சிகள் பல அவர்கள் கண்முன்னால் விரிந்தன. அவர் களது உற்சாக சிரிப்பாலும், கும்மாளமான ஒலிகளாலும் காடே அதிர்ந்தது. அவர்கள் ஏராளமான விலங்குகளை வேட்டையாடி விட்டே வீடு திரும்ப வேண்டும் என்ற முடிவோடு இருந்தனர்.
அரசன் செங்கிஸ்கானின் தோளில் அவரது செல்லக் கழுகு அமர்ந்திருந்தது. அந்தக் காலங்களில் கழுகுகள் நன்றாக வேட்டையாடப் பழக்கப்பட்டன. அவை வானில் மிக உயரமாகப் பறந்து சென்று, தங்கள் தலைவர்கள் வேட்டையாட விரும்பும் விலங்குகளைத் தேடும். அவற்றைக் கண்டுபிடித்ததும் அவை சட்டென்று தாழ்வாக அம்புபோல் இறங்கி அவ்விடத்தை அவர்களுக்குக் காட்டும்.
அன்று செங்கிஸ்கானும் அவர்கள் நண்பர்களும் நாள் முழுவதும் காட்டில் சுற்றி அலைந்தனர். ஆனால், அவர்கள் எதிர்பார்த்தது போல் நிறைய விலங்குகள் அவர்களுக்குக் கிடைக்கவில்லை. இருப்பினும் மாலை வந்ததும் அவர்கள் வீடு திரும்பத் தொடங்கினர். ஒரு குறுக்குப்பாதை வழியாக அவர்கள் வீடு திரும்பிக் கொண்டிருந்தனர். ஆனால், செங்கிஸ்கான் அவர்களோடு செல்லாமல் சுற்றுப்பாதை வழியாக வருவதாகச் சொல்லி அவர்களை அனுப்பிவிட்டார். அந்த வழி இரண்டு மலைப்பாதைகளுக்கு இடையே உள்ள குறுகலான பகுதியில் சென்றது.
அன்று மிக வெப்பமாக இருந்தது. செங்கிஸ்கானுக்கு மிக தாகமாக இருந்தது. அவர் தோளில் அமர்ந்திருந்த கழுகு பறந்து சென்றது. செங்கிஸ்கான் அது வீடு நோக்கிப் பறந்து செல்கிறது என்று நினைத்துக் கொண்டார்.
செங்கிஸ்கானுக்கு அந்தப் பாதையில் பளிங்குபோல் நீர் நிறைந்த ஒரு அருவி இருந்தது நினைவுக்கு வந்தது. ஆனால், அந்த அருவி மற்றும் பிற நீர்நிலைகள் எல்லாமே கோடைகாலம் என்பதால் வற்றி விட்டிருந்ததால் அவரால் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. அவர் ஏதாவது ஒரு நீர்நிலை கண்ணில் படாதா என்று கவனமாகக் கண்காணித்துக் கொண்டு வந்தார்.
அவர் எதிர்பார்த்தது போலவே இரண்டு பாறைகளுக்கு இடையே ஒரு இடத்தில் தண்ணீர் சொட்டுச் சொட்டாக வழிந்து கொண்டிருந்தது. அங்கு ஏற்கனவே ஒரு பெரிய அருவி மழைகாலத்தில் பாய்ந்து ஓடும் என்பது அவருக்குத் தெரியும். அந்த அருவிதான் கோடையின் காரணமாக வற்றிப்போய்விட்டது என்று நினைத்தார் அவர். அப்படியும் முழுவதும் வற்றாமல் அது சொட்டுச் சொட்டாக நீரை வடியவிடுவதாகவே நினைத்தார்.
அவர் அந்த நீர்த்துளி விழும் காட்சியைக் கண்டதுமே சட்டென்று தன் குதிரையிலிருந்து குதித்து இறங்கினார். தன்னிடம் வேட்டை யாடும் கருவிகள் இருந்த பையில் உள்ள சிறிய வெள்ளிக் கிண்ணத்தில் சொட்டும் அந்த நீரைப் பிடிக்கத் தொடங்கினார். அந்தச் சிறிய கிண்ணம் நிரம்ப மிக நீண்ட நேரம் ஆனது. அவருக்கு இருந்த தாகத்தில் அந்தக் கிண்ணம் சீக்கிரம் நிரம்பாதா என்று இருந்தது. ஒருவழியாக நீண்ட நேரத்திற்குப் பிறகு கிண்ணம் நிரம்பியது.
அரசன் ஆசையாக அந்தக் கிண்ணத்தி லிருந்த நீரைப் பருக வாயருகில் கொண்டு சென்றார். வாயிலும் வைத்துவிட்டார். அப்போது அவருக்கு பின்னால் விர்ரென்று ஏதோ ஒன்று மிக வேகமாப் பறக்கும் சப்தம் கேட்டது. அடுத்த வினாடி அவர் கையில் இருந்த நீர் நிறைந்த கிண்ணம் தட்டிவிடப் பட்டு அந்தக் கிண்ணம் தரையில் உருண்டது. அதில் இருந்த தண்ணீர் எல்லாம் தரையில் சிதறி அவர் கண்ணெதிரிலேயே மண்ணோடு கலந்தது.
இப்படிப்பட்ட வேலையைச் செய்தது யார் என்று பார்க்க மேலே நோக்கினார். அந்த வேலையைச் செய்தவர்கள் வேறு யாரும் இல்லை. அவரது செல்ல பறவை கழுகுதான் அது. அவருக்குக் கோபம் கொப்பளித்துக் கொண்டு வந்தது. அந்த கழுகு மேலே சிறிது நேரம் சுற்றிவிட்டு, கீழே இறங்கி அந்த நீர் ஊற்றின் அருகே அமர்ந்தது.
தரையில் கிடந்த கிண்ணத்தை எடுத்த அரசர் இரண்டாம் முறையாக ஊற்றிலிருந்து சொட்டும் தண்ணீரைப் பிடிக்கத் தொடங்கினார். இந்தமுறை அவர் அது நிரம்பும்வரை காத்திருக்கவில்லை. பாதி நிரம்பியதுமே தண்ணீரைக் குடிப்பதற்காக வாயருகில் எடுத்துச் சென்றார். அப்போதும் அவரது செல்ல கழுகு மிக வேகமாகப் பறந்து வந்து அவர் கிண்ணத்தைத் தட்டி விட்டு விட்டது.
மன்னருக்கு எரிச்சலாக இருந்தது. இருப்பினும் அவர் இந்த முறையும் கிண்ணத்தில் சிறிது நீர் பிடித்து அருந்த முயற்சித்தார். அப்போதும் அந்தக் கழுகு அவர் கிண்ணத்தைத் தட்டிவிட்டு விட்டது. அவர் மிகுந்த ஆத்திரம் கொண்டார்.
""நாசக்காரக் கழுகே! நீ மட்டும் என் கையில் கிடைத்தால் உன் கழுத்தைத் திருகி எடுத்து விடுவேன்,'' என்று உறுமினார். இருப்பினும் தொடர்ந்து கிண்ணத்தில் தண்ணீர் பிடித்தார். ஆனால், இந்த முறை அதைக் குடிப்பதற்கு முன், தன் வாளை உருவித் தயாராக வைத்துக் கொண்டார்.
""வாரும் கழுகாரே! நீ மட்டும் இந்த முறை இந்தத் தண்ணீரை அருந்த முடியாமல் செய்து பாரும், அவ்வளவுதான். உன் கதை அத்தோடு முடிந்துவிடும்,'' என்று கறுவிக் கொண்டார்.
அவர் மிகவும் முன்னெச்சரிக்கையோடு கிண்ணத்தை வாயருகே கொண்டு சென்றார். அப்போதும் கழுகு மிக வேகமாகப் பறந்து வந்து அந்தக் கிண்ணத்தைத் தட்டிவிட முயன்று அந்த முயற்சியில் வெற்றியும் பெற்றுவிட்டது. ஆனால், செங்கிஸ்கான் கழுகு பறந்து தப்பிப்பதை விட வேகமாகத் தன் வாளால் அதை வெட்டினார்.
பாவம் அந்த கழுகு! வெட்டுப்பட்டு குத்துயிராகவும், குறையுயிராகவும் துடித்துக் கொண்டு அவர் காலடியில் கிடந்தது!
""உனக்கு இது சரியான தண்டனைதான்,'' என்று சொல்லி காலால் எற்றினார் செங்கிஸ்கான்.
அடுத்த முறை நீரூற்றில் தண்ணீர் பிடிக்க அவர் தன் கிண்ணத்தைத் தேடினார். அது உருண்டு சென்று இரண்டு மலைப்பிளவு களுக்கு இடையே எடுக்க முடியாத ஆழத்தில் மாட்டிக் கொண்டிருந்தது.
"எப்படி இருந்தாலும் இன்று நான் இந்த நீரூற்றில் தண்ணீர் அருந்தாமல் போவ தில்லை' என்று சூளுரைத்துக்கொண்டே அவர்அந்த ஊற்று ஊறும் இடத்திற்கு மலைமேல் ஏறத்தொடங்கினார். அது மிகக் கடினமான மலைப்பாறையாக இருந்தது. மேலே ஏற ஏற அவருக்குத் தண்ணீர்த் தாகம் மிகுந்து வந்தது.
இறுதியில் அவர் ஒரு வழியாக மலைமீது ஏறிவிட்டார். அங்கு அந்தச் சுனையையும் கண்டுவிட்டார். அவர் எதிர்பார்த்தது போலவே அதில் நீர் இருந்தது. வேறு என்ன கூடவே இருந்தது தெரியுமா? அதில் அந்த நீரை மறைத்துக்கொண்டு மிகக் கொடிய விஷமுள்ள இறந்துபோன பாம்பு கிடந்தது. அது அந்த தண்ணீரில் ஊறிக்கொண்டு இருந்தது.
அரசன் மலைத்து நின்றுவிட்டான். அவனுக்கு அதுவரை அவனை வாட்டிக்கொண்டு இருந்த தாகம் மறந்துவிட்டது. கீழே தான் கொன்று போட்ட தனது அருமைக் கழுகுதான் நினைவில் இருந்தது.
"எனது அருமைக் கழுகு என்னைக் காப்பாற்றிவிட்டது. ஆனால், நான் அதற்கு என்ன செய்தேன். ஐயோ! அதன் உயிரைப் பறித்துவிட்டேனே' என்று மிகவும் கலங்கினார்.
அவர் மிக வேகமாகக் கீழே இறங்கி வந்து அந்த இறந்த கழுகை தன் வேட்டைச்சாமான் கள் இருந்த பையில் வைத்து அரண்மனைக்கு எடுத்துச்சென்று அதை உரிய மரியாதை யோடு அடக்கம் செய்தார்.
அன்று உலகம் போற்றும் செங்கிஸ்கான் ஒரு புதிய பாடம் கற்றுக்கொண்டார். அதாவது, "அவசரத்திலும், ஆத்திரத்திலும் ஒரு செயலை செய்யக்கூடாது' என்பதே அது.
***

Advertisement

 



வாசகர்களுக்கு ஓர் அன்பான வேண்டுகோள்.
1.செய்திகள் குறித்த கருத்துக்களைப் பதிவு செய்யும்போது, எவருடைய மனதையும் புண்படுத்தாத வகையில், நாகரிகமான முறையில் உங்கள் கருத்துகள் இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறோம்.
வாசகர் கருத்து
முதல் நபராக கருத்து தெரிவியுங்கள்!
உங்கள் கருத்தைப் பதிவு செய்ய :
Login :
New to Dinamalar ?
வாசகர்கள் கருத்துப் பகுதியில் வெளியாகி இருக்கும் கருத்துக்கள், உரிய முறையில் தணிக்கை செய்யப்பட்டே வெளியி‌டப்படுகின்றன.
(Press Ctrl+g or click this   to toggle between English and Tamil)
அன்புள்ள வாசகர்களே!,
நீங்கள் கருத்துப் பதிவு செய்ய LOGIN செய்ததும், My Page என்ற பட்டனை கிளிக் செய்து. அதில் உங்கள் புகைப்படம், மெயில் முகவரி, ஊர், நாடு ஆகியவற்றைப் பதிவு செய்ய புதிய வசதி செய்யப்பட்டுள்ளது. ஏற்கனவே பதிவு செய்த புகைப்படத்தை நீக்கவும் வசதி உள்ளது. மேலும் இதுவரை நீங்கள் தெரிவித்த கருத்துக்களைத் தொகுப்பாக பார்த்துக் கொள்ளலாம். இந்த புதிய வசதியை வாசகர்கள் முழுமையாக பயன்படுத்திக் கொள்ள விரும்புகிறோம். உங்களுடைய புகைப்படத்தை மட்டுமே பதிவு செய்யவும்; வேறு எந்த புகைப்படத்தையும் பதிவு செய்ய வேண்டாம்.

We use cookies to understand how you use our site and to improve user experience. This includes personalising content and advertising. By continuing to use our site, you accept our use of cookies, revised Privacy Policy.

Learn more I agree X