வரவேற்பு
Advertisement
 
 
 
Advertisement
Advertisement
dinamalar-advertisement-tariff-2018
 
Advertisement
 
எழுத்தின் அளவு:

பதிவு செய்த நாள்

18 பிப்
2019
00:00

எங்கள் பள்ளியில் சமீபத்தில் இன்னொரு மாற்றம் ஏற்பட்டுள்ளது. தமிழ், கணினி செய்முறை விளக்கம் ஆகிய வகுப்புகளுக்கு நாங்கள் எல்லோரும் இன்னொரு வகுப்பறைக்குச் செல்வோம். வேதியியல் 'லேப்' பாடமும், ஒருசில சமயங்களில் கணித வகுப்புகளும் அடுத்த செக்ஷனோடு சேர்ந்து நடக்கும். முன்பெல்லாம் நாங்கள் குறிப்பிட்ட வகுப்புக்குப் போய் உட்காருவோம். அப்புறமாக அந்தப் பாட ஆசிரியர் வந்து வகுப்பு எடுக்கத் தொடங்குவார். ஒருமாதிரி இயந்திரத்தனமாக இது நடக்கும்.
சமீபத்திய மாற்றம் புதுமையாக இருக்கிறது. வேறு வகுப்புக்குப் போகும்போது, வாசலிலேயே அந்தப் பாடத்தை நடத்தும் ஆசிரியர் காத்திருக்கிறார். கணினி லேப் வாசலில் காயத்ரி மிஸ், தமிழ்ப் பாட வேளையில் ஜெயலட்சுமி மிஸ் என்று வாசலில் நின்று இருந்தார்கள்.
முகம் நிறைய சிரிப்பு. வாய் நிறைய வரவேற்பு. முண்டியடித்துக்கொண்டு போனாலும் ஒவ்வொருவரையும் ஜாலியாக பெயர் சொல்லி அழைத்து, தட்டிக் கொடுத்து, நிதானப்படுத்தி, ஒன்றிரண்டு கேள்விகள் கேட்டு, வகுப்புக்கு உள்ளே அனுப்புகிறார்.
அதுவும் செங்கமலம் மிஸ் இவ்வளவு தூரம் மாறினது ஆச்சரியம். அவர்கள் வகுப்பு என்றாலே லேசாக உதறும். கணிதம் வேறா? அவர் ரொம்ப சீரியஸ்ஸாக வகுப்பெடுப்பார். ரொம்பவும் பொறுமைசாலிதான். ஆனால், அவரோடு அவ்வளவு சுலபமாகப் பழகமுடியாது. கொஞ்சம் இடைவெளி இருந்துகொண்டே இருக்கும்.
இப்போது எல்லாமே மாறிப் போச்சு!
ஒரு சில நாட்களில் முதல் வகுப்பு, எங்கள் வகுப்பாசிரியருடையது. அவரும் இதேபோல் வாசலில் நின்று வரவேற்க ஆரம்பித்துவிட்டார். ஏதோ கல்யாண வீட்டுக்குப் போகும் எண்ணம் வந்துவிட்டது. இவர்கள் கைகளில் பூவும் கற்கண்டும் பன்னீர் சொம்பும் இல்லாததுதான் குறை.
ஒரு பக்கம் மகிழ்ச்சி. இன்னொரு பக்கம் இந்த மாற்றங்களுக்கு அர்த்தமென்ன என்ற கேள்வி. வழக்கம்போல், உமா மிஸ்ஸிடம் கேட்டேன்.
“உங்க மிஸ் வாசல்ல இருந்து வரவேத்தாங்கன்னா எப்படி இருக்கு?” என்று எதிர் கேள்வி எழுப்பினார் உமா மிஸ்.
“ரொம்ப வித்தியாசமா இருக்கு மிஸ்.”
“கூடவே வேற ஏதாவது கேக்கறாங்களா?”
“ஓ! தினேஷைப் பார்த்து 'ரொம்ப ஸ்மார்ட்டா இருக்கே, என்ன விஷயம்'னு கேட்டாங்க. ராபின் ஷூவை நல்லா பாலீஷ் பண்ணி 'பளபள'ன்னு வெச்சுப்பான். அதைப் பார்த்து மிஸ் பாராட்டினாங்க. நஸ்ரின் புது கம்மல் போட்டுக்கிட்டு வந்தா, அதையும் கிளாஸ் மிஸ் தொட்டுப் பார்த்து, 'எங்கே வாங்கினே, நல்லா இருக்கே'ன்னு கேட்டாங்க. எல்லார்கிட்டையும் சாப்பாடு என்ன கொண்டுவந்தே, என்ன ஸ்நாக்ஸ்னு கேட்டாங்க. வழக்கமா இதெல்லாம் கேக்கவே மாட்டாங்க.”
“கேக்கறது பிடிச்சு இருந்துதா?”
“ஆமாம் மிஸ். இதுநாள் வரை இதையெல்லாம் யாருமே கவனிக்க மாட்டாங்க. இப்போ திடீர்னு கவனிக்கறாங்க. கேக்கறாங்க, பாராட்றாங்க.”
“சூப்பர். நல்ல விஷயம் தானே. இதனால கிளாஸ் ரூம் சூழ்நிலையே மாறிப் போயிருக்குமே?”
ஒரு கணம் யோசித்தேன். கொஞ்சம் வேறு மாதிரிதான் தோன்றியது. அதுக்கு முன்னால், வகுப்பு ஒரு மாதிரி அமைதியாக இருக்கும். ஆசிரியர் மட்டும் பேசிக்கொண்டே போவார். அவ்வப்போது கேள்வி கேட்பார். ஏதேனும் வேலை கொடுப்பார். எழுதிப் போடுவார். எழுதிய பிறகு, நோட்டுப் புத்தகங்களைச் சரி பார்ப்பார். அல்லது, ஏதேனும் ஒரு வகுப்பில் டெஸ்ட் வைப்பார்.
எல்லாமே இப்போதும் நடக்கிறது. ஆனால், கொஞ்சம் வேறு மாதிரி இருக்கிறது. மிஸ் இன்னும் இளகி, நெருக்கமாக இருப்பது போல் தோன்றியது. உமா மிஸ்ஸிடம் சொன்னேன்.
“கரெக்ட். இதுக்குத் தான் பாஸிட்டிவ் வைப்ரேஷன்னு பேரு. கல்யாணம், பர்த் டே, குடும்ப நிகழ்ச்சின்னு எங்கே போனாலும், யாரோ ஒருத்தர் வாசல்ல நின்னு வரவேற்பாங்க. அவங்கதான் அந்த நிகழ்ச்சியை நடத்தறவங்களா இருப்பாங்க. சிரிச்ச முகத்தோட வரவேற்றாவே, போறவங்களுக்கு ஒரு நம்பிக்கை ஏற்படும், கெளரவம் கிடைக்கும், இன்னும் ஈடுபாட்டோட அந்த நிகழ்ச்சியில கலந்துப்போம். இதே முறையை ஏன் பள்ளிக்கூடங்கள்ல பயன்படுத்தக்கூடாதுன்னு பலர் முயற்சி செய்து பார்த்திருக்காங்க. ஒரு ஆராய்ச்சியே நடந்திருக்கு.”
“ஓ! எங்க நடந்தது மிஸ்?”
“அமெரிக்காவுல. 203 மாணவர்கள், 10 ஆசிரியர்கள், 10 வகுப்பறைகள்ல இந்தச் சோதனையைச் செஞ்சு இருக்காங்க. ஒவ்வொரு பாடவேளையிலும் ஆசிரியர்கள் வாசலில் நின்று ஸ்டூடண்ட்ஸை வரவேற்று இருக்காங்க. தொடர்ச்சியாக ரெண்டு மாசம் இப்படியே நடந்திருக்கு. கண்ணெதிர்ல இதற்கான பலன் கிடைச்சிருக்கு.”
“என்ன பலன் மிஸ்?”
“ஒவ்வொரு வகுப்புலேயும் உங்களைப் போன்ற மாணவர்களுடைய கவனம் 20 சதவீதம் உயர்ந்துச்சு. அதாவது, ஒவ்வொரு வகுப்புலேயும் 12 நிமிஷங்கள் கூடுதலா கவனிச்சாங்க மாணவர்கள். அப்படின்னா, ஒரு நாளைக்கு 7, 8 பீரியட்னா, எவ்வளவு நேரம் கவனம் இன்னும் கிடைச்சிருக்கும், பார். அதுல எவ்வளவோ விஷயங்களைப் புரியவைக்க முடியும், உணர்த்த முடியும்.
இதேபோல், இன்னொரு அளவுகோலும் உயர்ந்தது. அதாவது, வகுப்புல சேட்டை செய்யறவங்களுடைய அளவும் வீரியமும் குறைஞ்சுபோச்சு. கவனம் குவியாததாலேதானே அவங்க சேட்டை செய்யறாங்க. அது இப்போ மாறிப் போச்சு.”
“வெறுமனே, வாசல்ல நின்னு வரவேற்றாவே இவ்வளவு பலனா மிஸ்?”
“ஆமாம். ஆனால், அது 'வெறுமனே' என்று சொல்லிடாதே. இதுக்கு ஒரு பெரிய ஈடுபாடு வேண்டும். இது என்னோட பள்ளி, என்னோட வகுப்பு, என்னோட ஆசிரியர்னு ஒரு ஒட்டுறவை மாணவர்களோட மனசுல ஏற்படுத்தற முயற்சி இது. அதுல வெற்றி பெற்றுட்டா, மாணவர்கள் மனசு, படிப்புக்குச் சுலபமாக வளைஞ்சு கொடுக்கும்.”
வளைஞ்சு கொடுத்திருக்கே. அதுக்கு நானே உதாரணம் என்று நினைத்துக்கொண்டேன்.

Advertisement

 

மேலும் பட்டம் செய்திகள்:



வாசகர்களுக்கு ஓர் அன்பான வேண்டுகோள்.
1.செய்திகள் குறித்த கருத்துக்களைப் பதிவு செய்யும்போது, எவருடைய மனதையும் புண்படுத்தாத வகையில், நாகரிகமான முறையில் உங்கள் கருத்துகள் இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறோம்.
வாசகர் கருத்து
முதல் நபராக கருத்து தெரிவியுங்கள்!
உங்கள் கருத்தைப் பதிவு செய்ய :
Login :
New to Dinamalar ?
வாசகர்கள் கருத்துப் பகுதியில் வெளியாகி இருக்கும் கருத்துக்கள், உரிய முறையில் தணிக்கை செய்யப்பட்டே வெளியி‌டப்படுகின்றன.
(Press Ctrl+g or click this   to toggle between English and Tamil)
அன்புள்ள வாசகர்களே!,
நீங்கள் கருத்துப் பதிவு செய்ய LOGIN செய்ததும், My Page என்ற பட்டனை கிளிக் செய்து. அதில் உங்கள் புகைப்படம், மெயில் முகவரி, ஊர், நாடு ஆகியவற்றைப் பதிவு செய்ய புதிய வசதி செய்யப்பட்டுள்ளது. ஏற்கனவே பதிவு செய்த புகைப்படத்தை நீக்கவும் வசதி உள்ளது. மேலும் இதுவரை நீங்கள் தெரிவித்த கருத்துக்களைத் தொகுப்பாக பார்த்துக் கொள்ளலாம். இந்த புதிய வசதியை வாசகர்கள் முழுமையாக பயன்படுத்திக் கொள்ள விரும்புகிறோம். உங்களுடைய புகைப்படத்தை மட்டுமே பதிவு செய்யவும்; வேறு எந்த புகைப்படத்தையும் பதிவு செய்ய வேண்டாம்.

We use cookies to understand how you use our site and to improve user experience. This includes personalising content and advertising. By continuing to use our site, you accept our use of cookies, revised Privacy Policy.

Learn more I agree X