பத்து விரல் கஞ்சன்!
Advertisement
 
 
 
Advertisement
Advertisement
dinamalar-advertisement-tariff-2018
 
Advertisement
 
எழுத்தின் அளவு:

பதிவு செய்த நாள்

06 செப்
2019
00:00

பரமாந்தபட்டி என்ற கிராமத்தில் மிகவும் சிக்கனமாக வாழ்ந்து வந்தார் குணசேகரன். நிறைய வீடுகளும், நிலபுலன்களும், ஏராளமான செல்வமும் இருந்தது. அவரது ஒரே ஒரு மகள் சுந்தரி; அவளுக்கு திருமணம் நிச்சயிக்க மாப்பிள்ளை தேடிக் கொண்டிருந்தார்.
'சொத்துக்களை, முறையாகவும், சிக்கனமாகவும் பாதுகாக்கும் திறனுள்ள மாப்பிள்ளை கிடைப்பானா' என்ற ஏக்கம் அவரை வாட்டியது. அப்படி ஒருவனை தேடி அலைந்தார். உள்ளூரில் மாப்பிள்ளை கிடைக்காததால், வெளியூர்களில் அலைந்து தேடினார்.
துாரத்து உறவினர் ஒருவர், பக்கத்து ஊரில் வசிப்பதை அறிந்து அங்கு சென்றார். உறவினர் அங்கே, கடை வைத்திருந்தார். அவரை சந்தித்து, மகளுக்கு மாப்பிள்ளை தேடி வந்துள்ள விவரத்தை கூறினார்.
உறவினர் மகிழ்ந்து வரவேற்று உபசரித்தார். பின், தன் கடை ஊழியரான வாலிபனிடம், 'இவரை வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்று, என் மனைவியிடம் அறிமுகப்படுத்து...' என்று அனுப்பினார்.
வாலிபன் மகிழ்ச்சியுடன், குணசேகரனை அழைத்து சென்றான். வழியில், 'தம்பி உன் முதலாளி, நல்ல முறையில் கவனித்துக் கொள்கிறாரா... நல்ல சம்பளம் தருகிறாரா...' என்று விசாரித்தார்.
சற்றும் தாமதிக்காத வாலிபன், 'ஐயா... என் முதலாளி மிகவும் தங்கமானவர்; சொந்த மகனைப் போல பார்த்துக் கொள்கிறார்... எந்த குறையும் வைக்கவில்லை...' என்றான்.
இருவரும், ஒரு பிள்ளையார் கோவில் வழியாக சென்றனர். அங்கு பக்தர்கள் உடைத்த சூரைத் தேங்காய், வீதியில் சிதறிக் கிடந்தது. அந்த துண்டுகளை பொறுக்கி எடுத்து, மேல்துண்டில் பத்திரமாகக் கட்டிக் கொண்டார் குணசேகரன்.
அவரது செயல், வாலிபனுக்கு ஆச்சரியத்தை ஏற்படுத்தியது. முதலாளியின் உறவினர் என்பதால், எதுவும் கேட்கவில்லை.
கடை முதலாளியின் மனைவியிடம் அறிமுகப்படுத்தி, திரும்பி சென்றான் வாலிபன். அவரை வீட்டு கூடத்தில் உட்கார வைத்து, 'ஐயா... மதிய உணவை தயார் செய்கிறேன்; சாப்பிட்டு தான் போக வேண்டும்...' என்று கூறி, வேலைகளை கவனிக்கச் சென்றாள் கடைக்காரர் மனைவி.
பயணம் செய்த களைப்பில், நன்றாக துாங்கிவிட்டார் குணசேகரன். வீட்டுக்கு மதியம் வந்த கடைக்காரர், 'சமையல் தயாராகி விட்டதா...' என்று கேட்டார்.
'தயாராகி விட்டது...' என்றாள் அவரது மனைவி.
குணசேகரனை எழுப்பி, 'கை, கால்களை அலம்பி வாருங்கள்; சாப்பிடலாம்...' என்றார் கடைக்காரர்.
முதல் முறையாக, வீட்டிற்கு வந்திருக்கும் உறவினருக்கு, இனிப்பு மிக்க ஜாங்கிரியை பரிமாற கூறினார். அவள் அதன்படி செய்தாள்.
'ஐயோ... இனிப்பா, எனக்கு சர்க்கரை வியாதியாச்சே; சாப்பிட்டால் ஆகாது... என் மகளுக்கு ஜாங்கிரி என்றால் மிகவும் பிடிக்கும்...' என்று கூறி, மேல் துண்டில் தேங்காய் துண்டுகளுடன், ஜாங்கிரியை வைத்துக் கொண்டார்.
நன்றாக சாப்பிட்ட குணசேகரன், 'காலம் போய் கொண்டே இருக்கிறது; சிக்கனமாக வாழ தெரிந்த ஒரு பையனை, என் மகளுக்கு தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன். திருமணம் முடித்தவுடன் சொத்துக்களை அவனிடம் ஒப்படைத்து, கோவில்களுக்கு ஆன்மிக பயணம் செல்லலாம் என இருக்கிறேன்... கடவுள் எப்போது வழி காட்டுவாரோ...' என்றார்.
அவரது பேச்சை கவனித்த உறவினரின் மனைவி, 'பக்கத்து ஊரில், என் உறவினர் மகன் கடை வைத்து வியாபாரம் செய்கிறான்; அவனைப் போல் யாரும் சிக்கனத்தை கடை பிடிக்க முடியாது. ஒரு பள்ளி நடத்தி கற்றுக் கொடுக்கும் அளவு அவனிடம் சிக்கன அனுபவம் உண்டு...' என்று கூறினாள்.
உடனே, அவனை பார்க்க பக்கத்து ஊருக்கு சென்றனர். அங்கு, கடையில் ஒரு ஓரமாக அமர்ந்து, வியாபாரம் செய்வதை, கவனித்துக் கொண்டிருந்தார் குணசேகரன்.
அந்த வாலிபன், பாத்திரம் ஒன்றை எடுத்தான். அதில், கைகளை கழுவினான். பின், அந்த பாத்திரத்தை, பத்திரமாக வைத்துக் கொண்டான். தொடர்ந்து வியாபாரத்தில் ஈடுபட்டான்.
அதை பார்த்த குணசேகரன், 'கை கழுவிய நீரை, வெளியே கொட்டாமல் அருகில் வைத்துக் கொண்டாயே... அது எதற்கு...' என்று விசாரித்தார்.
அவன் பெருமிதத்துடன், 'சற்று நேரத்துக்கு முன், புளி வாங்க ஒருவர் வந்தார். எடை போடும் போது, புளியில் நிறைய கொட்டைகள் இருந்ததைக் கண்டார். அவற்றை அகற்றி, எடை போடச் சொன்னார். அதன்படி எடை போட்டேன்...
'அப்போது கைகளில் புளி ஒட்டியது. அதனால் தான் கைகளை கழுவினேன். அதை, வீட்டிற்கு எடுத்து செல்வேன். அந்த தண்ணீரில் என் அம்மா, ரசம் தயாரித்து, இரவு சாப்பாட்டிற்கு தேவையான, புளி செலவை மிச்சப்படுத்துவாள்...' என்று கூறினான்.
இதைக் கேட்ட குணசேகரன் கவலையுடன், 'என்னப்பா... இப்படி ஊதாரி பையனை போய், என் மகளுக்கு காண்பித்தாயே... வா, சீக்கிரமாக போய் விடலாம்...' என்று, உறவினருடன் வெளியேறினார்.
'ஏன்... இவன் கடைபிடிக்கும் சிக்கனத்துக்கு என்ன குறை...' என்று கேட்டார் உறவினர்.
'அவன் இரண்டு கைகளையும், ஒரே நேரத்தில் கழுவி, ஒட்டியிருந்த மொத்த புளியையும் வீணாக்கி விட்டானே; இவன் எப்படி, சிக்கனமாக வாழ்க்கை நடத்தி, என் மகளை காப்பாற்றுவான். நானாக இருந்தால், ஒவ்வொரு விரலிலும், ஒட்டிய புளியை, 10 பாத்திரங்களில் கழுவி, 10 நாளைக்கு ரசம் வைக்க பயன்படுத்தியிருப்பேன்...
'இவன் ஒத்து வர மாட்டான்... இதை விட சிக்கனமான பையனாக பார்த்துக் கொள்கிறேன்...' என்று கூறியபடி, மேல் துண்டில் வைத்திருந்த தேங்காய் துண்டுகளையும், ஜாங்கிரியையும் பத்திரப்படுத்தி ஊரை நோக்கி நடந்தார்.
குட்டீஸ்... சிக்கனம் வாழ்வில் மிகவும் அவசியமானது. ஆனால் இவரைப் போல் கருமியாக வாழ்வது வீண் அலைச்சலை தான் ஏற்படுத்தும்.

Advertisement

 



வாசகர்களுக்கு ஓர் அன்பான வேண்டுகோள்.
1.செய்திகள் குறித்த கருத்துக்களைப் பதிவு செய்யும்போது, எவருடைய மனதையும் புண்படுத்தாத வகையில், நாகரிகமான முறையில் உங்கள் கருத்துகள் இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறோம்.
வாசகர் கருத்து
முதல் நபராக கருத்து தெரிவியுங்கள்!
உங்கள் கருத்தைப் பதிவு செய்ய :
Login :
New to Dinamalar ?
வாசகர்கள் கருத்துப் பகுதியில் வெளியாகி இருக்கும் கருத்துக்கள், உரிய முறையில் தணிக்கை செய்யப்பட்டே வெளியி‌டப்படுகின்றன.
(Press Ctrl+g or click this   to toggle between English and Tamil)
அன்புள்ள வாசகர்களே!,
நீங்கள் கருத்துப் பதிவு செய்ய LOGIN செய்ததும், My Page என்ற பட்டனை கிளிக் செய்து. அதில் உங்கள் புகைப்படம், மெயில் முகவரி, ஊர், நாடு ஆகியவற்றைப் பதிவு செய்ய புதிய வசதி செய்யப்பட்டுள்ளது. ஏற்கனவே பதிவு செய்த புகைப்படத்தை நீக்கவும் வசதி உள்ளது. மேலும் இதுவரை நீங்கள் தெரிவித்த கருத்துக்களைத் தொகுப்பாக பார்த்துக் கொள்ளலாம். இந்த புதிய வசதியை வாசகர்கள் முழுமையாக பயன்படுத்திக் கொள்ள விரும்புகிறோம். உங்களுடைய புகைப்படத்தை மட்டுமே பதிவு செய்யவும்; வேறு எந்த புகைப்படத்தையும் பதிவு செய்ய வேண்டாம்.

We use cookies to understand how you use our site and to improve user experience. This includes personalising content and advertising. By continuing to use our site, you accept our use of cookies, revised Privacy Policy.

Learn more I agree X