கபாடாலூக்! (2)
Advertisement
 
 
 
Advertisement
Advertisement
dinamalar-advertisement-tariff-2018
 
Advertisement
 
எழுத்தின் அளவு:

பதிவு செய்த நாள்

15 பிப்
2020
00:00

சென்றவாரம்: மகளுக்கான, மணமகனை தேடிய போது, ஏழை கபாடாலுாக் சிக்கியதால் கொல்ல உத்தரவிட்டார் ஜார் மன்னர். கொல்ல அழைத்து சென்ற மந்திரி, கருணை கொண்டு மலை உச்சிக்கு அனுப்பினார். அங்கிருந்த ஊற்றில், கபாடாலுாக் கையை விட்ட போது ஆச்சரியம் நடந்தது. இனி -


அந்த கையும் அழகாகவும் பொலிவு மிக்கதாகவும் மாறியது; ஆச்சரியம் தாங்காமல், ஏரியில் குதித்து, நீந்த துவங்கினான் கபாடாலுாக்.
அவ்வளவு தான், அவனது அடையாளம் மறைந்து, சுந்தர புருஷனாக மாறி விட்டான். துாரத்தில் காட்டு மிருகம் துாங்கியதால், இவன் பக்கம் வரவேயில்லை.
மந்திரி கூறியபடி, பெட்டியில் கூழாங்கற்களை நிறைத்தான். பின், பழைய கிழிந்த ஆடைகளை உடுத்தி, மலையை விட்டு இறங்கினான்.
வழியில், ஒரு கிராம விடுதியில் நுழைந்தான். தங்க நாணயத்தை கொடுத்து, அன்றைய இரவை அங்கு கழித்தான்.
மறுநாள், ஒரு பெரிய நகரத்துக்கு வந்தான். வழி தவறி விட்டோம் என உணர்ந்தான்.
முன்பின் தெரியாத நகரில் தங்க இடம் கிடைக்கவில்லை; உணவும் கிடைக்கவில்லை. கையில் காசுமில்லை. திகைத்துக் கொண்டிருந்த போது ஒரு யோசனை தோன்றிற்று.
'மந்திரி, கூழாங்கற்களை விரும்பி கேட்டது போல, வேறு யாராவது வாங்கிக் கொள்ளலாம் அல்லவா' என்று நினைத்தான். உடனே, பெட்டியிலிருந்த கூழாங்கல்லில் ஒன்றை ஒரு கடைக்காரனிடம் காட்டி, 'இதற்கு என்ன வில்லை கொடுப்பாய்...' என்றான்.
வியாபாரி, கல்லையும், கபாடாலுாக் அணிந்திருந்த கிழிந்த ஆடைகளையும் மாறி மாறி பார்த்தான்.
'விலை உயர்ந்த கல்லை எடுத்து வந்திருக்கிறவன், கிழிந்த ஆடை அணிந்திருக்கிறானே... ஒருவேளை, பணக்கார வீட்டுப் பிள்ளை இந்த நிலைக்கு வந்து விட்டானோ' என்று நினைத்து, 'நீ எவ்வளவு கேட்கிறாய்...' என்றான்.
'இதன் மதிப்பு உனக்குத்தான் தெரியும்; நீயே சொல்...' என்றான் கபாடாலுாக்.
'300 பொற்காசுகள்...' என்றான் வியாபாரி. கபாடாலுாக் ஆச்சரியப் பட்டான். ஏரியில் கிடந்த கல்லுக்கு, இத்தனை விலையா என்று எண்ணியபடியே, 'என்னப்பா விளையாடுகிறாயா...' என்றான்.
'சரி... 400 பொற்காசுகள் தருகிறேன்...' என்றான் வியாபாரி.
'விளையாட்டு இருக்கட்டும்; சரியான விலையைச் சொல்...'
'சரி, 500 பொற்காசு...' என்றான் கடைக்காரன்.
அப்போதுதான், குழாங்கல்லின் மதிப்பை தெரிந்து கொண்டான் கபாடாலுாக். ஒரு கல்லை விற்று, உணவையும், நல்ல ஆடைகளையும் வாங்கினான்.
பின், எல்லா கற்களை விற்று, பெரும் பணக்காரன் ஆனான். மிகப்பெரிய வீட்டை வாங்கி, வேலைக்காரர்களை நியமித்தான். அவன் புகழ் பரவ ஆரம்பித்தது. இந்த விஷயம் ஜார் மன்னர் காதுக்கு எட்டியதும், 'இத்தனை பெரும் பணக்காரனுக்கு, மகளை மண முடித்தால் என்ன' என்று எண்ணினார்.
அதனால், மந்திரியை அனுப்பி, திருமண நிச்சயம் செய்ய சொன்னார். அவனை தேடி வந்தார் மந்திரி; உருமாறியிருந்த கபாடாலுாக்கை, அவரால் அடையாளம் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை.
வந்த காரியம் பற்றி கூறியதும், 'மன்னரே விரும்பிக் கேட்கும் போது, அதை மறுப்பேனா...' என்ற கபாடாலுாக், மகிழ்ச்சியில் பெரிய விருந்து கொடுத்தான்.
விருந்து முடிவில் விலையுயர்ந்த நகைகளை அளித்து, 'திருமணத்தன்று, இவற்றை அணிந்து மணப்பெண்ணை வர சொல்லுங்கள்...' என்றான்.
அவற்றை பெற்று, மிக்க மகிழ்ச்சியுடன் திரும்பினார் மந்திரி. விஷயங்களை கூறியதும், திருமணத்துக்கு உத்தரவிட்டார் மன்னர்.
பல நாட்டு மன்னர்கள், பிரமுகர்கள் முன், மிக விமரிசையாக திருமணம் நடந்தது. அன்று, பைராகி கூறிய வார்த்தைகள், மன்னரின் நினைவுக்கு வந்தன.
'யாரோ ஏழைப் பையனுக்கு, என் பெண்ணை முடிச்சு போட்டதாக கூறினாரே, அந்த வார்த்தைகள் என்ன ஆயிற்று' என்று எண்ணினார்.
திருமண விருந்து பல நாட்கள் நடந்தன. மணமக்கள் ஊருக்குப் புறப்பட்டனர்.
அன்று மன்னர் நந்தவனத்தில் உலாவிக் கொண்டிருந்தார். 'பெரிய பணக்காரனுக்கு, பெண்ணை மணம் முடித்து கொடுத்தோமே, அவன் பெயரை கேட்டுக்கொள்ளவில்லையே' என்ற எண்ணம் வர, சற்று குழம்பினார்.
உடனே மந்திரியை அழைத்து, 'மாப்பிள்ளையின் பெயர் உங்களுக்குத் தெரியுமா...' என்றார்.
'பெயரைக் கேட்காமலேயே இருந்து விட்டேன்; எல்லாரும் மாப்பிள்ளையை, பெரும் பணக்காரர் என்று குறிப்பிட்டனரே தவிர, பெயரைச் சொல்லவில்லை; நான் விசாரித்து வருகிறேன்...' என்று புறப்பட்டார் மந்திரி.
பணக்காரன் மாளிகைக்கு வந்து சேர்ந்ததும், 'தங்கள் பெயர் என்ன என்று தெரிய மறந்து விட்டேன்...' என்றார்.
'என் பெயர் கபாடாலுாக்...'
இதைக் கேட்டதும் துள்ளிக் குதித்தார் மந்திரி.
'என்ன கபாடாலுாக்கா...'
'ஆமாம்... கபாடாலுாக் தான்...'
'நீங்கள் பிறந்தது எங்கே...'
'ஜார் மன்னரின் நாட்டில்...'
'ஜார் மன்னரின் சபையை சேர்ந்த பெரியவர், சில ஆண்டுகளுக்கு முன், தங்களிடம் ஒரு பெட்டி கொடுத்தாரே... ஞாபகம் இருக்கிறதா...'
'ஏன் இல்லை... அந்த பெட்டி என்னிடம் இருக்கிறதே...' என்று காட்டினான்.
'இந்த பெட்டி தங்களிடம் எப்படி வந்தது...'
கதை முழுவதையும் கூறினான் கபாடாலுாக்.
இதைக் கேட்டதும், 'என்னை, அடையாளம் தெரியவில்லையா... இந்த பெட்டியை கொடுத்தது நான் தான். உன்னைக் கொல்வதற்காக காட்டுக்கு அழைத்து சென்றேன். கள்ளங்கபடமற்ற நீ, எனக்கு பழங்கள் பறித்து கொடுத்தாய்...' என்றார்.
இந்த விஷயம் ஜார் மன்னரின் காதுக்கு எட்டியது. அந்த பைராகி கூறியபடி, கபாடாலுாக்கிற்குத்தான் பெண்ணைக் கொடுத்திருக்கிறோம் என்று தெரிந்த போது, 'கடவுள் சித்தத்தை யாரால் மாற்ற முடியும்' என்று எண்ணினார் மன்னர்.
முற்றும்

Advertisement

 



வாசகர்களுக்கு ஓர் அன்பான வேண்டுகோள்.
1.செய்திகள் குறித்த கருத்துக்களைப் பதிவு செய்யும்போது, எவருடைய மனதையும் புண்படுத்தாத வகையில், நாகரிகமான முறையில் உங்கள் கருத்துகள் இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறோம்.
வாசகர் கருத்து
முதல் நபராக கருத்து தெரிவியுங்கள்!
உங்கள் கருத்தைப் பதிவு செய்ய :
Login :
New to Dinamalar ?
வாசகர்கள் கருத்துப் பகுதியில் வெளியாகி இருக்கும் கருத்துக்கள், உரிய முறையில் தணிக்கை செய்யப்பட்டே வெளியி‌டப்படுகின்றன.
(Press Ctrl+g or click this   to toggle between English and Tamil)
அன்புள்ள வாசகர்களே!,
நீங்கள் கருத்துப் பதிவு செய்ய LOGIN செய்ததும், My Page என்ற பட்டனை கிளிக் செய்து. அதில் உங்கள் புகைப்படம், மெயில் முகவரி, ஊர், நாடு ஆகியவற்றைப் பதிவு செய்ய புதிய வசதி செய்யப்பட்டுள்ளது. ஏற்கனவே பதிவு செய்த புகைப்படத்தை நீக்கவும் வசதி உள்ளது. மேலும் இதுவரை நீங்கள் தெரிவித்த கருத்துக்களைத் தொகுப்பாக பார்த்துக் கொள்ளலாம். இந்த புதிய வசதியை வாசகர்கள் முழுமையாக பயன்படுத்திக் கொள்ள விரும்புகிறோம். உங்களுடைய புகைப்படத்தை மட்டுமே பதிவு செய்யவும்; வேறு எந்த புகைப்படத்தையும் பதிவு செய்ய வேண்டாம்.

We use cookies to understand how you use our site and to improve user experience. This includes personalising content and advertising. By continuing to use our site, you accept our use of cookies, revised Privacy Policy.

Learn more I agree X