PUBLISHED ON : ஏப் 24, 2011

நேதாஜி சுபாஷ் சந்திரபோசின் பேச்சுக்கள் என்னை மிகவும் கவர்ந்திருந்தன. என் உள்ளத்தில் அவரை ஒரு ஆதர்ச புருஷராக ஏற்றுக் கொண்டி ருந்தேன். நிமிர்ந்த அவருடைய முகம், கம்பீரமான பார்வை, சின்னஞ் சிறு கைக் குழந்தையின் முகத்தில் எப்படிக் களங்கமே காண முடியாதோ, அதுபோல் தெளிவான, பசுமையான, சுய நலத்தின் வரிக்கோடுகள் எதுவும் இல்லாத தெளிந்த முகம்...
இப்படிப்பட்ட அவருடைய படத்தைப் பார்க்கும் போதெல்லாம், சுவாமி விவேகானந்தரின் உருவம்தான் என் நினைவுக்கு வரும். அப்படிப் பட்டவர், பட்டாபி சீதாராமை எதிர்த்து, அகில இந்திய காங்கிரசின் தலைவர் பதவிக்குப் போட்டி இட்டார்.
வெற்றி நேதாஜிக்குத்தான்! ஆனால், முடிவு அறிவிக்கப்பட்டவுடன், காந்திஜி, 'பட்டாபி தோல்வி, என் தோல்வி...' என்று சொன்னார்; காங்கிரஸ் கட்சியே அதிர்ந்தது. அரசியலைப் பற்றி எதுவும் சரியாகப் புரியாத எனக்குக் கூடக் கலக்கம்.
'அப்படியானால், நேதாஜி, காந்திஜியின் நம்பிக்கைக்குப் பாத்திரமானவர் இல்லையா?' என்ற கேள்வியால் ஏற்பட்டதல்ல அக்கலக்கம்.
காந்திஜியின் மனதில் கூட தனக்கு வேண்டியவர், வேண்டாதவர் என்ற எண்ணத்திற்கு இடமிருக்கிறதா!
காந்திஜியைப் பற்றி விமர்சனம் செய்ய எனக்கு சிறிதும் அருகதை இல்லை என்பதை உண்மையாக இப்போதும் உணர்ந்தவனே ஆனாலும், அவர் மீது நான் வைத்திருந்த நம்பிக்கையில் ஒரு சிறு விரிசல், எப்படியோ என், உலகம் அறியாத உள்ளத்தில் ஏற்பட்டு விட்டது.
திரும்பத் திரும்ப என்னை நானே கேட்டுக் கொண்டேன்... 'காந்திஜிக்கு கூட இப்படித் தோன்ற இயலுமா?' என்று. ஆனால், 'விருப்பு வெறுப்புகளைப் பாராது, வேண்டியவர், வேண்டாதவன் என்பதைப் பற்றி கவலைப்படாது, தன் தூய லட்சியத்திற்கு சேவை செய்கிறவர்கள் யார் என்பதைத் தெரியப்படுத்தாவிட்டால், தன்னைப் பின்பற்றுகிறவர்கள் தவறான பாதையில் அழைத்துச் செல்லப்படும் நிலை ஏற்பட்டு விடுமானால், தன் லட்சியமே தவறான பாதைக்கு இழுக்கப்பட்டு விடுமானால், அதை எப்படி அந்தப் புனித உள்ளம் அனுமதிக்கும்; ஏற்கும்?' என்று இன்னொரு மனம் சொல்லிற்று.
இதையும் என் உள்ளம் எனக்கு அறிவுறுத்தாமலில்லை. இருப்பினும், ஏதோ ஒரு பெரிய ஏமாற்றம். அதிலும், மகாத்மாவை வணங்கிப் பதவியேற்றுப் பேசிய நேதாஜியின் பேச்சு, எனக்கு மேலும் நேதாஜியின் மேல் அனுதாபத்தையே ஏற்படுத்தியது.
அவர் பதவியிலிருந்து விலகியது என்னை மீளாத் துன்பத்துக்குள்ளாக்கியது என்றால் பொருத்தமுடையதே ஆகும்.
நான் காங்கிரஸ் கட்சியிலிருந்து விலகுவதற்கு இது மட்டும்தான் காரணம் என்றில்லாவிட்டாலும், இதுவும் ஒரு காரணம் என்று சொல்வதில் தவறில்லை.
— 'நான் ஏன் பிறந்தேன்' கட்டுரைத் தொடரில், எம்.ஜி.ஆர்.,
லண்டன் தெருவில், 1890ல், ஒரு இந்திய மாணவன், ஒரு பெரியவரைப் பார்த்து, 'உங்களுக்குத் தெரிந்த நல்ல தையல்காரர் யாராவது இருக்கிறாரா? நன்றாக நடனம் கற்றுத் தருபவர் ஒருவரை சிபாரிசு செய்யுங்கள், எனக்கு நன்றாக ஆங்கிலம் பேச வேண்டும். அதற்கும் ஒரு நல்ல ஆளைச் சொல்லுங்கள்...' என்று கேட்டான். இந்த சரமாரியான கேள்விகளைக் கேட்டு, அந்தப் பெரியவர் ஒரு கணம் ஸ்தம்பித்து நின்று விட்டார்.
'முதல் இரண்டு கோரிக்கைகளைப் பற்றி எனக்குத் தெரியாது. ஆனால், என்னால் ஆங்கிலம் பேசுவதற்கு உனக்கு உதவ முடியும்...' என்றார்.
அந்த இந்திய மாணவன் தான் மோகன்தாஸ் கரம்சந்த் காந்தி; பின்னாளில் மகாத்மா காந்தி.
வயதானவர்தான் பிரபல நாடகாசிரியர் ஜார்ஜ் பெர்னாட்ஷா. 40 ஆண்டுகளுக்கு பிறகு, 1931ல், அவர்கள் இருவரும் மீண்டும் சந்தித்தனர். பழைய சந்திப்பை இருவரும் நினைவுப் படுத்திக் கொண்டனர். பெர்னாட்ஷா சிரித்துக் கொண்டே, 'நல்ல வேளை... நாகரிகத்தின் பிடியிலிருந்து நாம் இருவரும் தப்பினோம்!' என்றார்.
— 'காந்திஜி நினைவுகள்' நூலிலிருந்து...
***
நடுத்தெரு நாராயணன்
