PUBLISHED ON : ஆக 18, 2013

காத்திருக்கிறது காலம்!
* தோள்கள் வலிக்க
பூ மாலைகளை
தூக்கிச் சுமக்கின்றனர்!
* முகமெல்லாம் பூரிக்க
ரத்தினக் கம்பளம் விரித்து
முதன்மை படுத்தப்படுகின்றனர்!
* பொன், பொருள், புகழ்
அவர்களை மட்டும் தேடி...
* நம்மைப் போன்றோர்
தானே அவர்களும்...
உலகம் ஏன்
அவர்களை மட்டும்
அடையாளம் கண்டுகொண்டு
ஆராதிக்கிறது இப்படி?
* நமக்கு மட்டும் ஏன் இல்லை?
புரியாமையால் பலர்,
பொறாமையில் சிலர்!
* ஆராதிக்கப்படுபவர்கள்
அவதாரங்கள் அல்ல!
அவர்கள்...
உருவாக்கப்பட்டவர்களல்ல...
உரமேற்றப்பட்டவர்கள்!
* அவர்கள்...
அவதரித்த நாள் தொடங்கி
தமக்குள் தங்களைத் தேடி
பூமிக்குள் புதையல் போல்
புதைந்து கிடந்தவர்கள்!
* வெளிப்பட்ட நொடி தொடங்கி
தங்களுக்குத் தாங்களே
பட்டை தீட்டிக் கொண்டு
பரிமளித்தனர் வைரமாய்!
* தோள்களில் தவழும் அவர்களின்
மாலைகளை விலக்கினால்
மறைந்து கிடக்கும்
வடுக்களைப் பார்க்கலாம்!
அவை
அனுபவங்களின் அடையாளங்கள்!
* அனுதினம்
புகழைச் சுமப்பவர்கள்
ஆதியில்
போராட்டங்களைச் சுமந்தவர்கள்!
கவுரவங்களுக்காக
தங்களைக் காவு தந்தவர்கள்!
* எல்லை மீறிய பொறுமை
எல்லாவற்றிலும் உண்மை
இருந்தால்...
எவர்க்கும் மகுடம் சூட்ட
காத்திருக்கிறது காலம்!
— நாராயணன், பொள்ளாச்சி.
