விளையாட்டுகள் மாணவர்களுக்கு உடல்பலத்தை மட்டுமின்றி, மனோபலத்தை அளிக்க வல்லவை; மாணவர்களின் தன்னம்பிக்கையையும் சுயமரியாதையையும் வளர்க்கும். தட்டிக்கொடுத்தல், அணித் தோழரின் பாராட்டு, அல்லது போட்டிக்குப் பிறகு கைகுலுக்கல் போன்றவை தன்னம்பிக்கையை அதிகரிக்கச் செய்கின்றன.

பயிற்சியாளர், பெற்றோர் மற்றும் பிற வீரர்களின் பாராட்டு மற்றும் ஊக்க வார்த்தைகள் சுயமரியாதையை உயர்த்துகின்றன. "நீங்கள் வெற்றி பெற்றீர்களா?" என்பதை விட 'விளையாட்டை ரசித்தீர்களா?' என்று கேட்பது சிறந்தது.

வெற்றிகரமான பண்பு

விளையாட்டைப் பார்த்தாலும் சரி, விளையாடினாலும் சரி. எதிர்மறை உணர்ச்சிகளை வழிநடத்துவது குழந்தைகளுக்கு கடினமாக இருக்கும். ஒரு நல்ல பயிற்சியாளர் எதிர்மறை உணர்ச்சி, மன அழுத்தம், அவர்களின் செயல்திறனை எவ்வாறு பாதிக்கும் என்பதை உணர உதவுவார். வாழ்க்கையின் ஆரம்பத்தில் வேரூன்றிய இத்தகைய ஞானம், பிற்காலத்தில் வாழ்க்கையின் பிற சவால்களைச் சமாளிக்க அவர்களுக்கு உதவும்.

விதிகளைப் பின்பற்றுதல், பயிற்சியாளருக்குக் கீழ்ப்படிதல், கட்டுப்பாட்டைக் கடைபிடித்தல் போன்ற அனைத்தும் விளையாட்டு மூலம் கற்றுக் கொள்ளும் ஒழுக்கத்தின் வடிவங்களாகும். ஒழுக்கம் மக்கள் தங்கள் முழு திறனை அடையவும், தங்கள் இலக்குகளை அடையவும் உதவுகிறது; இவை அனைத்தும் வெற்றிகரமான பண்பு.

அணியில் உள்ள மூத்த மற்றும் இளைய வீரர்கள், பயிற்சியாளர், விளையாட்டு அதிகாரிகள் போன்றவர்களுடனும் மாணவர்கள் தொடர்பு கொள்ளக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள்; அவர்கள் தங்களைச் சேர்ந்தவர்கள் என்ற உணர்வையும் வளர்த்துக் கொள்கிறார்கள்; புதிய நண்பர்களை உருவாக்குவதற்கான வாய்ப்பையும் பெறுகிறார்கள்.

பயிற்சி முழுமையாக்குகிறது

எந்தவொரு விளையாட்டு அல்லது செயலிலும் செயல்திறனை மேம்படுத்துவதில் பயிற்சி பெரும் பங்கு வகிக்கிறது. 'பயிற்சி உங்களை முழுமையாக்குகிறது'. பயிற்சிக்கும் முழுமையாக்குவதற்கும் தேவைப்படும் விஷயம்: பொறுமை.

பொறுமை மற்றும் பயிற்சியைப் போலவே, விளையாட்டுகளுக்கும் விடாமுயற்சி மற்றும் அர்ப்பணிப்பு தேவை. பயிற்சி அமர்வுகள் மற்றும் போட்டிகளின் போது உயர்வு - தாழ்வுகள் இருக்கும். மாணவர்கள் சற்று மோசமான தருணங்களில் கூட சக்தி வாய்ந்தவர்களாகவும் விடாமுயற்சியுடன் செயல்படவும் கற்றுக்கொள்கிறார்கள், இதனால் அவர்கள் மேலும் மீள்தன்மை கொண்டவர்களாக மாறுகிறார்கள்.

மாணவர்கள் தோல்வியை எப்படி ஏற்றுக்கொள்வது மற்றும் மகிழ்ச்சியுடன் தோல்வியடைவது என்பதைக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள். அவர்கள் சோர்வடையாமல் இருப்பது எப்படி, மீண்டும் எழுந்து முயற்சிப்பது எப்படி என்பதைக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள். இது ஆரோக்கியமான போட்டியைப் பற்றியும் அவர்களுக்குக் கற்பிக்கிறது.

கேப்டனாக மாறுவது அல்லது கேப்டனாக வேண்டும் என்ற ஆசை, இயல்பாகவே குழந்தைகளுக்கு நல்ல தலைவர்களாக மாறுவது எப்படி என்பதைக் கற்றுக்கொடுக்கிறது; மற்ற அணியினரிடம் எப்படிப் பேசுவது, அணியின் உணர்ச்சிகளை நிர்வகிப்பது, ஒருவரை அணிக்காக எடுத்துக்கொள்வது போன்றவை. அவர்கள் இந்தத் திறன்களை மைதானம் அல்லது மைதானத்திற்கு வெளியேயும் பயன்படுத்துகிறார்கள்; இதனால் மற்றவர்கள் பின்பற்ற விரும்பும் நல்ல தலைவர்களாக அவர்களை உருவாக்குகிறார்கள்.