நாட்டின் கனிம வளம் என்பது வெறும் சுரங்கத் தொழிலின் வருவாய் ஆதாரம் மட்டுமல்ல. எஃகு, மின்சார வாகனங்கள், பேட்டரி, புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தி, பாதுகாப்புத் துறை மற்றும் நவீன தொழில்நுட்பங்களின் வளர்ச்சிக்கு தேவையான அடிப்படை மூலப்பொருள். அதனால், கனிம வளத்தை பாதுகாப்பது என்பது தற்போது பொருளாதார பாதுகாப்பின் ஒரு முக்கிய அங்கமாக மாறியுள்ளது.

மாநில அரசுகள் கனிம உரிமைகள் மற்றும் கனிம வளம் கொண்ட நிலங்களுக்கு விதிக்கும் கூடுதல் வரி, செஸ் மற்றும் பிற கட்டணங்களுக்கு வரம்பு ஏற்படுத்தும் வகையில் கொண்டுவரப்பட்டுள்ள எம்.எம்.டி.ஆர்., திருத்த மசோதா 2026, சுரங்கத் துறையில் முக்கிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

35 ஆண்டுகளாக நீடித்த சர்ச்சை

கனிம உரிமைகளுக்கு வரி விதிக்கும் அதிகாரம் மத்திய அரசுக்கா, மாநில அரசுக்கா என்ற கேள்வி சுமார் 35 ஆண்டுகளாக சட்டப் பிரச்னையாக நீடித்து வந்தது. 1957ல் இயற்றப்பட்ட சுரங்கங்கள் மற்றும் கனிமங்கள் (மேம்பாடு மற்றும் ஒழுங்குமுறை) சட்டத்தில், மத்திய அரசின் கனிம மேம்பாட்டு அதிகாரத்துக்கும், மாநிலங்களின் வரி விதிக்கும் அதிகாரத்துக்கும் இடையிலான வரம்புகள் போதுமான அளவில் தெளிவுபடுத்தப்படவில்லை.

இதன் காரணமாக, மாநில அரசுகள் விதிக்கும் கனிமத் தொடர்பான வரிகள் மற்றும் மத்திய அரசின் ஒழுங்குமுறை அதிகாரம் தொடர்பாக பல்வேறு வழக்குகள் தொடரப்பட்டன.

1989ல் இந்தியா சிமென்ட்ஸ் வழக்கில், ஏழு நீதிபதிகள் கொண்ட உச்ச நீதிமன்ற அமர்வு, ராயல்டியை வரியாகக் கருதியது. இதன் அடிப்படையில், மாநிலங்கள் கனிமத்தின் மீது கூடுதல் வரி விதிப்பதில் கட்டுப்பாடுகள் ஏற்பட்டன.

பின்னர் 2004ல், அரசியலமைப்பு அமர்வு இந்த அணுகுமுறையை மறுபரிசீலனை செய்தது. ராயல்டி என்பது வரி அல்ல; கனிம உரிமையை பயன்படுத்துவதற்கான கட்டணம் என்ற நிலைப்பாடு முன்வைக்கப்பட்டது. இதனால், கனிம வளம் உள்ள நிலத்தின் மீது மாநிலங்களுக்கு வரி விதிக்கும் அதிகாரம் உள்ளதா என்ற கேள்வியும் முக்கியமானதாக மாறியது.

2024ல் முற்றுப்புள்ளி

நீண்டகால சட்டச் சிக்கலுக்கு முக்கிய திருப்பமாக, 2024ல் உச்ச நீதிமன்றம் தீர்ப்பு வழங்கியது. ராயல்டி என்பது வரி அல்ல; கனிம உரிமையை அனுபவிப்பதற்காக செலுத்தப்படும் தொகை என்று நீதிமன்றம் தெளிவுபடுத்தியது. அதே நேரத்தில், கனிம உரிமைகளுக்கு வரி விதிக்கும் சட்ட அதிகாரம் மாநிலங்களுக்கு இருப்பதாகவும் தீர்ப்பில் கூறப்பட்டது. மேலும், நாடாளுமன்றம் சட்டம் மூலம் மாநிலங்களின் கனிம வரி விதிக்கும் அதிகாரத்துக்கு வரம்பு ஏற்படுத்த முடியும் என்பதும் தீர்ப்பின் முக்கிய அம்சமாக அமைந்தது.

இதன் பின்னர், கடந்த ஆண்டுகளுக்கான கனிமத் தொடர்பான வரி நிலுவைகளை மாநிலங்கள் கோரக்கூடிய சூழல் உருவானது. இது பல சுரங்க நிறுவனங்களுக்கு மிகப்பெரிய நிதிச்சுமையை ஏற்படுத்தும் அச்சத்தை உருவாக்கியது.

மத்திய அரசின் புதிய முயற்சி

இந்த நிலையில்தான் 2026ம் ஆண்டு எம்.எம்.டி.ஆர்., சட்டத் திருத்தம் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. நாடாளுமன்றத்தில் நிறைவேற்றப்பட்டுள்ள இந்தத் திருத்தம், கனிம உரிமைகள் மட்டுமின்றி கனிம வளம் கொண்ட நிலங்களையும் மத்திய அரசின் ஒழுங்குமுறை கட்டமைப்புக்குள் தெளிவாக கொண்டு வருகிறது.

மாநில அரசுகள் கனிம உரிமைகள் அல்லது கனிம வளம் கொண்ட நிலங்களின் அடிப்படையில் வரி, செஸ் அல்லது பிற கட்டணங்களை விதிப்பதற்கு மத்திய அரசு நிர்ணயிக்கும் வரம்புகள் பொருந்தும் வகையில் சட்டம் மாற்றப்படுகிறது. இதன் நோக்கம், ஒரே கனிமத்துக்கு வெவ்வேறு மாநிலங்களில் முற்றிலும் மாறுபட்ட வரிச்சுமை ஏற்படுவதைத் தவிர்ப்பதாகும்.

இதில் ஒரு முக்கியமான சட்டப் பின்னணி உள்ளது. கனிம உரிமைக்கு வரி விதிப்பதை மட்டுமே கட்டுப்படுத்தினால், அதற்கு பதிலாக 'கனிம வளம் கொண்ட நிலத்துக்கான வரி' அல்லது 'செஸ்' என்ற பெயரில் கூடுதல் கட்டணம் விதிக்க வாய்ப்பு இருப்பதாக மத்திய அரசு கருதுகிறது.

2024 உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்பில், மாநிலங்களின் நில வரி அதிகாரம் சுரங்கங்கள் மற்றும் குவாரிகளையும் உள்ளடக்கும் எனக் கூறப்பட்டிருந்தது. இதனால், புதிய திருத்தம் கனிம உரிமைகளுடன் கனிம வளம் கொண்ட நிலங்களையும் சட்டக் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவருகிறது.

நிறுவனங்களுக்கு நிம்மதி தருமா?

சுரங்கத் தொழிலில் முதலீடு செய்வது நீண்டகால முடிவு. ஒரு நிறுவனம் சுரங்கத்தைத் தொடங்குவதற்கு முன் பல ஆண்டுகளுக்கான முதலீடு, உற்பத்திச் செலவு, வரி, ராயல்டி, போக்குவரத்து செலவு உள்ளிட்டவற்றை கணக்கிடும். ஆனால் திட்டம் தொடங்கிய பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு புதிய வரி அல்லது செஸ் விதிக்கப்பட்டால், நிறுவனத்தின் கணக்கீடுகள் அனைத்தும் மாறிவிடும்.

இதுதான் சுரங்கத் துறையில் 'வரி நிச்சயமற்ற தன்மை' என்ற மிகப்பெரிய பிரச்னையாக பார்க்கப்படுகிறது. புதிய சட்டம் இதை குறைப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது.

மாநிலங்களின் வருவாய் குறையுமா?

இதுதான் அரசியல் ரீதியாகவும் அரசியலமைப்புச் சட்ட ரீதியாகவும் முக்கியமான கேள்வி. மாநிலங்களுக்கு கனிம வளங்களிலிருந்து வருவாய் பெறும் அதிகாரம் உள்ளது. அந்த அதிகாரத்துக்கு மத்திய அரசு கூடுதல் கட்டுப்பாடு விதிப்பது, மாநிலங்களின் நிதிச் சுயாட்சியை பாதிக்கக்கூடும் என்ற கருத்து எழலாம். ஆனால் இந்தத் திருத்தம் மாநிலங்களின் அனைத்து கனிம வருவாயையும் பறிப்பதற்கான நடவடிக்கை அல்ல.

ராயல்டி, ஏலப் பிரீமியம் உள்ளிட்ட தற்போதைய சட்டரீதியான வருவாய் வழிமுறைகள் தொடர்கின்றன. மாநிலங்கள் விதிக்கும் கூடுதல் வரிகள், செஸ்கள் மற்றும் பிற கனிமத் தொடர்புடைய கட்டணங்களில் ஒற்றுமையை ஏற்படுத்துவதே முக்கிய நோக்கம்.

கனிம விலை குறையுமா?

ஒரு கனிமத்தை உற்பத்தி செய்யும் நிறுவனத்துக்கு வரி, செஸ், ராயல்டி, போக்குவரத்து உள்ளிட்ட பல்வேறு செலவுகள் உள்ளன. ஒவ்வொரு மாநிலத்திலும் வெவ்வேறு கூடுதல் வரிகள் விதிக்கப்பட்டால், ஒரே கனிமத்தின் உற்பத்திச் செலவு மாநிலத்துக்கு மாநிலம் மாறும். இறுதியில் அந்தச் செலவு கனிமத்தின் விலையில் பிரதிபலிக்கும்.

உள்நாட்டில் உற்பத்தி செய்யப்படும் கனிமத்தின் விலை அதிகரித்தால், வெளிநாட்டிலிருந்து இறக்குமதி செய்வது சில சூழல்களில் போட்டித்திறன் மிக்கதாக மாறிவிடும். அதனால், உள்நாட்டு கனிம உற்பத்திக்கு சாதகமான ஒரே மாதிரியான வரிச் சூழல் உருவாக்கப்படுவது முக்கியமானதாகிறது.

உலகம் மின்சார வாகனங்கள் மற்றும் பசுமை எரிசக்தியை நோக்கி வேகமாக நகர்கிறது. இதனால் லித்தியம், கோபால்ட், நிக்கல் மற்றும் அரிய கனிமங்களின் தேவை அதிகரித்து வருகிறது. இவை பேட்டரி, மின்சார வாகனம், காற்றாலை, சூரிய மின் உற்பத்தி, மின்னணு சாதனங்கள் மற்றும் உயர் தொழில்நுட்பத் துறைகளில் முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றன.

இந்தியாவிடம் கனிம வளங்கள் இருந்தும், அவற்றை பொருளாதார ரீதியாக போட்டித்திறனுடன் உற்பத்தி செய்ய முடியாத நிலை ஏற்பட்டால், எதிர்காலத்தில் இறக்குமதி சார்பு அதிகரிக்கும்.

2015 முதல் தொடரும் சீர்திருத்தம்

சுரங்கத் துறையில் கடந்த பத்தாண்டுகளாக மத்திய அரசு பல்வேறு சீர்திருத்தங்களை மேற்கொண்டு வருகிறது. வெளிப்படையான ஏல முறைக்கு முக்கியத்துவம், கனிம ஆய்வை அதிகரித்தல், புதிய சுரங்கங்களை விரைவாக செயல்படுத்துதல், முக்கிய மற்றும் மூலோபாய கனிமங்களுக்கான ஏலங்களை அதிகரித்தல் ஆகியவை இந்த மாற்றத்தின் முக்கிய அம்சங்கள்.

2023 மற்றும் 2025ம் ஆண்டுகளிலும் எம்.எம்.டி.ஆர்., சட்டத்தில் மாற்றங்கள் செய்யப்பட்டுள்ளன. முக்கிய மற்றும் மூலோபாய கனிமங்களின் ஆய்வு மற்றும் உற்பத்தியை அதிகரிப்பதும் இந்த சீர்திருத்தங்களின் நோக்கமாக உள்ளது.

சுரங்கத் திட்டங்களுக்கு நிதி ஏற்பாடுகளை எளிதாக்கும் வகையில், செயல்திறன் வங்கி உத்தரவாதத்துக்கு மாற்றாக புதிய அணுகுமுறைகளும் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.

அடுத்த சவால் என்ன?

கனிம வளம் உள்ள மாநிலங்களுக்கு வருவாய் தேவை. அதே நேரத்தில், நாட்டின் தொழில்துறை வளர்ச்சிக்கும் தேசியப் பாதுகாப்புக்கும் நிலையான கனிம விநியோகம் தேவை. இந்த இரண்டுக்கும் இடையே சமநிலையை ஏற்படுத்துவதுதான் மத்திய அரசின் முன் நிற்கும் மிகப்பெரிய சவால்.

2026 திருத்தத்தின் நோக்கம், மாநிலங்களின் கனிம வருவாய் உரிமைகளை முழுமையாக அகற்றுவது அல்ல; கூடுதல் மற்றும் எதிர்பாராத வரிகள் மூலம் சுரங்கத் திட்டங்களின் பொருளாதார கணக்கீடுகள் மாறுவதைத் தடுப்பதே.

சுரங்கம் தொடங்கும் முன் வரி என்ன என்பது தெரிந்திருக்க வேண்டும்; சுரங்கம் தொடங்கிய பிறகு விதிகள் மாறக்கூடாது என்பதே இந்த மாற்றத்தின் அடிப்படை கருத்தாக பார்க்கப்படுகிறது.

'ஆத்மநிர்பர் பாரத்' மற்றும் 'விக்சித் பாரத் 2047' இலக்குகளை நோக்கி இந்தியா நகரும் நிலையில், கனிம வளங்களை வேகமாக கண்டறிந்து, அவற்றை உற்பத்திக்கு கொண்டு வந்து, உள்நாட்டு தொழில்துறைக்கு தேவையான மூலப்பொருட்களை உறுதி செய்வது முக்கியமாகிறது.

எனவே, 2026ம் ஆண்டின் கனிம வரி சீர்திருத்தத்தை வெறும் மத்திய, மாநில அதிகாரப் போட்டியாக பார்ப்பதை விட, இந்தியாவின் எதிர்கால தொழில்துறை மற்றும் கனிமப் பாதுகாப்பை நிர்ணயிக்கும் கொள்கை மாற்றமாக பார்ப்பதே பொருத்தமானது.