ஒரு காலத்தில் கணினி என்பது சில மாணவர்கள் மட்டுமே கற்கும் கூடுதல் திறனாக இருந்தது. இன்று நிலைமை மாறிவிட்டது. படிப்பு, வேலை, வங்கி, மருத்துவம், தொழில், தகவல் தொடர்பு என வாழ்க்கையின் பெரும்பாலான துறைகளிலும் கணினி தொழில்நுட்பம் இடம்பெற்றுள்ளது. எனவே பள்ளிப் பருவத்திலேயே கணினியைப் பயன்படுத்தும் அறிவு மாணவர்களுக்கு அடிப்படைத் திறனாக மாறியுள்ளது.

இதன் அடுத்த கட்டமாக செயற்கை நுண்ணறிவு (Artificial Intelligence) வேகமாக வளர்ந்து வருகிறது. மாணவர்கள் ஏற்கனவே பயன்படுத்தும் தேடுபொறிகள், மொழிபெயர்ப்பு கருவிகள், குரல் உதவியாளர்கள், பரிந்துரை அமைப்புகள் போன்றவற்றின் பின்னணியிலும் செயற்கை நுண்ணறிவு செயல்படுகிறது. இதைப் பயன்படுத்துவது மட்டுமல்லாமல், அது எப்படி செயல்படுகிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்வதும் எதிர்கால மாணவர்களுக்கு முக்கியம்.

பள்ளிகளில் கணினி மற்றும் செயற்கை நுண்ணறிவைக் கற்றுக்கொடுப்பதன் நோக்கம் ஒவ்வொரு மாணவனையும் மென்பொருள் பொறியாளராக உருவாக்குவது அல்ல. பிரச்சினையைப் புரிந்துகொள்வது, தகவலைத் தேடுவது, தரவுகளைப் பயன்படுத்துவது, ஒரு பணியைத் தொழில்நுட்பத்தின் உதவியுடன் எளிமைப்படுத்துவது போன்ற திறன்களை வளர்ப்பதே முக்கியம். எந்தத் துறையைத் தேர்ந்தெடுத்தாலும் இந்தத் திறன்கள் மாணவர்களுக்கு உதவக்கூடும்.

அதே நேரத்தில் செயற்கை நுண்ணறிவைப் பயன்படுத்தும்போது அதன் எல்லைகளையும் மாணவர்கள் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். இணையத்தில் கிடைக்கும் தகவல் அனைத்தும் உண்மையானதாக இருக்காது. செயற்கை நுண்ணறிவு தரும் பதில்களிலும் தவறுகள் இருக்கலாம். தனிப்பட்ட தகவல்களைப் பாதுகாப்பது, தகவலின் நம்பகத்தன்மையைச் சரிபார்ப்பது, பிறர் உருவாக்கிய உள்ளடக்கத்தைப் பொறுப்புடன் பயன்படுத்துவது போன்ற டிஜிட்டல் ஒழுக்கமும் கல்வியின் ஒரு பகுதியாக இருக்க வேண்டும்.

முக்கியமாக, கணினியும் செயற்கை நுண்ணறிவும் ஆசிரியருக்கு மாற்றாக அல்ல; மாணவனின் கற்றலுக்கு உதவும் கருவிகளாகப் பார்க்கப்பட வேண்டும். ஆசிரியரின் அனுபவம், மாணவனின் ஆர்வம், தொழில்நுட்பத்தின் திறன் — இந்த மூன்றும் இணைந்தால் வகுப்பறை இன்னும் சுவாரசியமான கற்றல் இடமாக மாறும். நாளைய உலகை எதிர்கொள்ளும் மாணவனுக்கு கணினி அறிவும், செயற்கை நுண்ணறிவைப் புரிந்துகொள்ளும் திறனும் வெறும் கூடுதல் அறிவாக அல்லாமல், அடிப்படை கல்வித் திறன்களாக மாறிக்கொண்டிருக்கின்றன.

ரோபோவிடம் ஒரு கேள்வி


ஒரு மாணவன் செயற்கை நுண்ணறிவிடம், “நிலவைப் பற்றி ஒரு கவிதை எழுது” என்று கேட்டால், சில நொடிகளில் கவிதை கிடைத்துவிடும். ஆனால் அதற்குப் பிறகு ஒரு முக்கியமான கேள்வி வருகிறது: “இந்தக் கவிதை உண்மையில் நன்றாக இருக்கிறதா?” இதுதான் செயற்கை நுண்ணறிவைக் கற்றுக்கொள்ளும் மாணவனுக்குத் தேவையான முக்கியத் திறன். கருவி பதில் தரலாம்; ஆனால் அதைச் சரிபார்த்து, சிந்தித்து, திருத்துவது மனிதனின் வேலை!

கணினி இல்லாமல் கணினி சிந்தனை


கணினி அறிவு என்றால் கணினி முன் அமர்ந்து நிரல் எழுதுவது மட்டும் அல்ல. ஒரு பெரிய பிரச்சினையைச் சிறிய பகுதிகளாகப் பிரிப்பது, சரியான வரிசையில் தீர்வு காண்பது, தவறு ஏற்பட்டால் காரணத்தைக் கண்டுபிடிப்பது இவை அனைத்தும் “கணினிச் சிந்தனை” (Computational Thinking). அதனால் கணினியைத் தொடாத வகுப்பறையிலும் கணினிச் சிந்தனையை வளர்க்க முடியும்.