கார்த்திக் கேட்டபோது, அவனது அப்பா சிரித்தார்.

“நட்சத்திரம் விழாது. ஆனால் மனிதன் அங்கே போகலாம்.”

அந்த ஒரு வாக்கியம் கார்த்திக்கின் மனதில் அப்படியே தங்கிவிட்டது. அன்று இரவு அவன் ஜன்னல் வழியாக வானத்தைப் பார்த்தபோது, நட்சத்திரங்கள் தொலைவில் மின்னும் புள்ளிகளாகத் தெரியவில்லை. யாரோ அழைத்துக்கொண்டிருக்கும் கதவுகளாகத் தெரிந்தன.

மறுநாள் பள்ளியில் அவனுடைய அறிவியல் ஆசிரியர் ஒரு செய்தியைச் சொன்னார்.

“இந்த வாரம் நம்ம பள்ளி மாணவர்களுக்காக ஒரு சிறிய செயற்கைக்கோள் திட்டம் தொடங்குகிறது.”

கார்த்திக் கண்களை விரித்தான்.

“நாம செயற்கைக்கோள் செய்யப்போறோமா?”

“ஆம். ஏன்? விண்வெளிக்குச் செல்லும் உரிமை விஞ்ஞானிகளுக்கு மட்டும் தானா?”

அந்தக் கேள்வி அவனுக்குள் இன்னொரு கேள்வியை உருவாக்கியது.

நாம் வானத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த காலம் முடிந்துவிட்டதா?

இப்போது நாம் வானத்தோடு வேலை செய்யத் தொடங்கிவிட்டோமா?

---

சில ஆண்டுகள் முன்பு வரை செயற்கைக்கோள் என்பது பெரிய நாடுகளின் விண்வெளி நிறுவனங்களின் சொத்து போல இருந்தது. இன்று சிறிய செயற்கைக்கோள்கள், தனியார் விண்வெளி நிறுவனங்கள், புதிய ஏவுதளங்கள் என விண்வெளியின் கதவு மெதுவாக பலருக்கும் திறந்து கொண்டிருக்கிறது.

கார்த்திக் கையில் இருந்தது ஒரு சிறிய செயற்கைக்கோள்.

அதன் பெயர் “விழி”.

அது பூமியைச் சுற்றி வரும்போது, மேலிருந்து பூமியின் படங்களை எடுக்க வேண்டும். நிலத்தின் மாற்றங்களைப் பதிவு செய்ய வேண்டும். கடல், காடு, வேளாண்மை போன்றவற்றை ஆய்வு செய்ய உதவும் தரவுகளை அனுப்ப வேண்டும்.

“இவ்வளவு சின்னதா இருக்கே?”

கார்த்திக் ஆச்சரியப்பட்டான்.

ஆசிரியர் சிரித்தார்.

“அளவு சின்னது. வேலை சின்னதில்லை.”

அந்த ஒரு வரி அவனுக்கு விண்வெளியின் புதிய முகத்தைத் திறந்தது.

--

ஒரு காலத்தில் ஒரு செயற்கைக்கோளை விண்ணில் செலுத்துவது மிகப் பெரிய செலவாக இருந்தது. இன்று சிறிய செயற்கைக்கோள்களையும் குறைந்த செலவில் உருவாக்கும் தொழில்நுட்பங்கள் வளர்ந்து வருகின்றன. அதனால் பல்கலைக்கழகங்களும், புதிய விண்வெளி நிறுவனங்களும், ஆராய்ச்சிக் குழுக்களும் விண்வெளி ஆய்வில் தங்கள் பங்கை உருவாக்கத் தொடங்கியுள்ளன.

அடுத்த நாள் கார்த்திக் ஒரு ஏவுகணை மாதிரியைப் பார்த்தான்.

“இதுதான் ராக்கெட்டா?”

“இல்லை. இது அதன் மாதிரி.”

“அப்படின்னா உண்மையானது?”

ஆசிரியர் விண்ணைச் சுட்டிக்காட்டினார்.

“அது நாளைக்கு உன் பாடப்புத்தகத்தில் இருக்காது. வானத்தில் இருக்கும்.”

---

அன்று இரவு கார்த்திக் வீட்டுக்குத் திரும்பியதும், தனது குறிப்பேட்டில் ஒரு கேள்வியை எழுதினான்.

“மனிதன் எதற்காக விண்வெளிக்குச் செல்கிறான்?”

அவன் முதலில் நினைத்தது – புதிய உலகங்களைப் பார்க்க.

பிறகு – புதிய கிரகங்களைத் தேட.

பின்னர் – அறிவியலை வளர்க்க.

ஆனால் மறுநாள் அவன் கண்டுபிடித்த பதில் வேறாக இருந்தது.

விண்வெளியைப் புரிந்துகொள்வது என்பது பூமியைப் புரிந்துகொள்வதற்கும் உதவுகிறது.

வானிலையை கண்காணிக்க.

புயல்களை முன்கூட்டியே அறிய.

விவசாய நிலங்களைப் பார்க்க.

கடல் மாற்றங்களைப் புரிந்துகொள்ள.

தொலைதுாரப் பகுதிகளுக்குத் தகவல் தொடர்பை வழங்க.

விண்வெளி தொலைவில் இருந்தாலும், அதன் பயன் நம் வீட்டு வாசலிலேயே வந்து நிற்கிறது.

---

சில வாரங்களுக்குப் பிறகு அந்தச் சிறிய செயற்கைக்கோள் தயாரானது.

அதைப் பள்ளி மாணவர்கள் அனைவரும் சுற்றி நின்று பார்த்தார்கள்.

கார்த்திக் மெதுவாக அதைத் தொட்டான்.

“இது உண்மையிலேயே விண்வெளிக்குப் போகுமா?”

“ஆம்.”

“அங்கே போய் என்ன செய்யும்?”

ஆசிரியர் சொன்னார்:

“நீ பூமியில் இருந்து பார்க்க முடியாததைப் பார்த்து, அதை மீண்டும் பூமிக்கே சொல்லும்.”

கார்த்திக் சிரித்தான்.

அவனுக்கு திடீரென்று ஒரு விஷயம் புரிந்தது.

விண்வெளி என்பது பூமியிலிருந்து தப்பிச் செல்லும் இடம் அல்ல.

பூமியை இன்னும் நன்றாகப் புரிந்துகொள்ளச் செல்லும் இடம்.

---

ஏவும் நாள் வந்தது.

திரையில் கவுன்ட் டவுன்.

10…

9…

8…

கார்த்திக்கின் உள்ளங்கைகள் வியர்த்தன.

3…

2…

1…

ராக்கெட் வானத்தைப் பிளந்தது.

சில நொடிகளில் அது ஒரு ஒளிப்புள்ளியாக மாறியது.

அந்த ஒளிப்புள்ளியைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த கார்த்திக்கின் கண்களில் வேறு ஒரு ஒளி.

“அப்பா…”

“என்ன?”

“நான் பெரியவனானதும் விண்வெளிக்குப் போகணும்.”

அப்பா அவனைப் பார்த்தார்.

“நீ போகலாம்.”

சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்துவிட்டு கார்த்திக் கேட்டான்:

“அங்கே போக ராக்கெட்டில் உட்கார வேண்டுமா?”

அப்பா சிரித்தார்.

“அது மட்டும் இல்லடா…”

“அப்படின்னா?”

“விண்வெளிக்குப் போகும் முதல் பயணம் ராக்கெட்டில் தொடங்காது.”

“எங்கே தொடங்கும்?”

அப்பா அவன் கையில் இருந்த குறிப்பேட்டைக் காட்டினார்.

அதில் கார்த்திக் எழுதியிருந்தது:

“மனிதன் எதற்காக விண்வெளிக்குச் செல்கிறான்?”

அப்பா சொன்னார்:

“ஒரு கேள்வியிலிருந்து.”

கார்த்திக் மீண்டும் வானத்தைப் பார்த்தான்.

அந்த இரவு, நட்சத்திரங்கள் தொலைவில் இல்லை.

அவை அவனது அடுத்த பாடமாக இருந்தன.

––––