“முதலில் படிப்பு. விளையாட்டெல்லாம் பிறகு!”

பல வீடுகளில் குழந்தைகள் கேட்கும் பொதுவான அறிவுரை இது. குறிப்பாக தேர்வு நெருங்கும்போது விளையாட்டு நேரம் குறைக்கப்படுவது வழக்கம்.

ஆனால் படிப்பும் விளையாட்டும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவை அல்ல. மாணவனின் உடல் இயக்கம், மனநிலை, சமூகத் திறன், ஒழுக்கம் ஆகியவற்றிலும் விளையாட்டுக்கு பங்கு உண்டு. அதே நேரத்தில் படிப்பையும் புறக்கணிக்க முடியாது.

அப்படியானால் எது முக்கியம்?


இரண்டுமே முக்கியம். கேள்வி “படிப்பா? விளையாட்டா?” என்பது அல்ல. “இரண்டுக்கும் எப்படி நேரம் ஒதுக்குவது?” என்பதுதான்.

படிப்புக்கு நேரம் எப்படி?


“நேரம் கிடைத்தால் படிப்பேன்” என்ற முறையில் படித்தால், விளையாட்டுக்கும் வேறு செயல்களுக்கும் நேரம் போய்விடும்.

அதற்குப் பதிலாக தினசரி படிப்புக்கான நேரத்தை முன்கூட்டியே நிர்ணயிக்கலாம்.

பள்ளி முடிந்து வீட்டுக்கு வந்ததும் சிறிது ஓய்வு.

அதன் பிறகு திட்டமிட்ட படிப்பு.

பின்னர் விளையாட்டு அல்லது உடற்பயிற்சி.

மீண்டும் தேவையான பாடங்களைப் பார்ப்பது.

ஒவ்வொரு மாணவரின் பள்ளி நேரம், பயணம், வயது, தேர்வு காலம் ஆகியவற்றைப் பொறுத்து அட்டவணை மாறலாம்.

தேர்வு காலத்தில் என்ன செய்வது?


தேர்வு நெருங்கும்போது விளையாட்டு நேரத்தை ஓரளவு குறைக்க வேண்டியிருக்கலாம். ஆனால் முழுமையாக நிறுத்திவிட வேண்டும் என்று அவசியமில்லை.

படிப்புத் திட்டத்தைச் சரியாக அமைத்தால், சிறிய அளவிலான உடற்பயிற்சி அல்லது விளையாட்டு நேரத்தையும் வைத்துக்கொள்ள முடியும்.

உதாரணமாக, ஒரு நாளில் பல மணி நேரம் விளையாடிவிட்டு படிப்பைத் தவிர்ப்பது சமநிலை அல்ல. அதேபோல் நாள் முழுவதும் படித்து உடலை இயக்காமல் இருப்பதும் நல்ல பழக்கம் அல்ல.

அளவு தான் முக்கியம்.

பெற்றோர் என்ன செய்யலாம்?


சில பெற்றோர் விளையாட்டை முழுமையாக நேர விரயம் என்று பார்க்கலாம். சிலர் குழந்தையின் விளையாட்டுத் திறமையைப் பார்த்து படிப்பை புறக்கணிக்கலாம்.

இரண்டுமே சரியான அணுகுமுறை அல்ல.

குழந்தையின் கல்வி முன்னேற்றத்தையும், உடல் இயக்கத்தையும் இரண்டையும் கவனிக்க வேண்டும். “முதலில் படி; நல்ல மதிப்பெண் வந்தால் விளையாடு” என்ற நிபந்தனைக்கு பதிலாக, “உன் நேரத்தை நீயே திட்டமிடக் கற்றுக்கொள்” என்று பழக்கப்படுத்தலாம்.

இதனால் குழந்தைக்கு பொறுப்பு உணர்வு வளர்கிறது.

விளையாட்டில் கிடைக்கும் பாடங்கள்


ஒரு போட்டியில் தோற்றுவிட்டால், அடுத்த போட்டியில் என்ன மாற்றம் செய்ய வேண்டும் என்று மாணவன் சிந்திக்கிறான்.

ஒரு பயிற்சியில் தொடர்ந்து தோல்வி ஏற்பட்டாலும் மீண்டும் முயற்சி செய்கிறான்.

ஒரு குழுவில் விளையாடும்போது, எல்லா முடிவுகளும் தனக்கே சாதகமாக இருக்காது என்பதைப் புரிந்துகொள்கிறான்.

இவை அனைத்தும் வாழ்க்கையிலும் பயன்படும் திறன்கள்.

படிப்பும் இதையே கற்றுத்தருகிறது. ஒரு கணக்கு தவறினால் மீண்டும் முயற்சி செய்வது, புரியாத பாடத்தை ஆசிரியரிடம் கேட்பது, தேர்வில் குறைந்த மதிப்பெண் வந்தால் அடுத்த முறை மாற்றம் செய்வது — இவையும் தொடர்ச்சியான முயற்சியின் பகுதிகள்தான்.

துாக்கத்தை மறக்காதீர்கள்


படிப்புக்கும் விளையாட்டுக்கும் நேரம் ஒதுக்கும்போது தூக்கத்தை வெட்டிவிடக் கூடாது.

இரவு தாமதமாக விளையாடிவிட்டு, காலையில் சீக்கிரம் எழுந்து பள்ளிக்குச் சென்று, மீண்டும் படிப்பது உடலுக்கும் மனதுக்கும் சோர்வை ஏற்படுத்தலாம்.

நல்ல அட்டவணையில் படிப்பு, விளையாட்டு, உணவு, ஓய்வு, தூக்கம் அனைத்துக்கும் இடம் இருக்க வேண்டும்.

சமநிலை என்றால் சம அளவு அல்ல

படிப்புக்கும் விளையாட்டுக்கும் தினமும் சரியாக ஒரே அளவு நேரம் கொடுக்க வேண்டும் என்பதல்ல சமநிலை.

தேர்வு காலத்தில் படிப்புக்கு அதிக நேரம் தேவைப்படலாம். விடுமுறையில் விளையாட்டுக்கும் திறன் வளர்ப்புக்கும் அதிக நேரம் கிடைக்கலாம்.

முக்கியமானது எந்த நேரத்தில் எதற்கு முன்னுரிமை கொடுக்க வேண்டும் என்பதை மாணவன் கற்றுக்கொள்வது.

நேரத்தை நிர்வகிக்கக் கற்றுக்கொண்ட மாணவன், படிப்பையும் விளையாட்டையும் எதிரிகளாகப் பார்க்க மாட்டான். இரண்டையும் தன் வளர்ச்சிக்கான இரண்டு வெவ்வேறு பாதைகளாகப் பார்ப்பான்.

புத்தகமும் மைதானமும்


பள்ளிக் கல்வி என்பது புத்தகத்தின் பக்கங்களில் மட்டும் நடப்பதில்லை. மைதானத்திலும் நடக்கிறது.

புத்தகம் அறிவை வளர்க்கிறது.

விளையாட்டு உடலையும் மனதையும் பயிற்றுவிக்கிறது.

இரண்டையும் சரியான அளவில் இணைத்துக் கொண்டால், மாணவனின் வளர்ச்சி முழுமையானதாகிறது.

“படிப்பை விட்டுவிட்டு விளையாடு” என்பதும் சரியல்ல.

“விளையாட்டை விட்டுவிட்டு படி” என்பதும் சரியல்ல.

“இரண்டுக்கும் நேரம் ஒதுக்கி, இரண்டிலும் உன்னால் முடிந்ததைச் செய்” என்பதுதான் மாணவனுக்குக் கற்றுக்கொடுக்க வேண்டிய சமநிலை.

விளையாட்டு ஏன் தேவை?


தொடர்ந்து பல மணி நேரம் புத்தகத்தின் முன் உட்கார்ந்திருப்பதால் மட்டுமே நல்ல கற்றல் கிடைத்துவிடாது. விளையாடும்போது உடல் இயக்கம் கிடைக்கிறது. நண்பர்களுடன் விளையாடும்போது ஒத்துழைப்பு, விதிகளைப் பின்பற்றுதல், வெற்றி-தோல்வியை ஏற்றுக்கொள்ளுதல் போன்ற அனுபவங்களும் கிடைக்கின்றன.

குழு விளையாட்டுகளில் ஒருவருடன் ஒருவர் தொடர்புகொள்வதும், பொறுப்பைப் பகிர்ந்துகொள்வதும் கற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது. தனிநபர் விளையாட்டுகளில் தொடர்ந்து பயிற்சி செய்வதும், தன்னுடைய முன்னேற்றத்தை கவனிப்பதும் முக்கியமாகிறது. விளையாட்டு நேரத்தை வீணாக்குவதல்ல.