கல்வி என்பது வகுப்பறைக்குள் புத்தகங்களைப் படிப்பதுடன் முடிந்துவிடுவதில்லை. விளையாட்டு, இசை, ஓவியம், நடனம், பேச்சுப் போட்டி, கட்டுரை எழுதுதல், நாடகம், வினாடி வினா, அறிவியல் கண்காட்சி, சமூகப் பணிகள் போன்ற பள்ளிக்கு வெளியேயான செயல்பாடுகளும் மாணவர்களின் வளர்ச்சியில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன.

இந்தச் செயல்பாடுகள் மாணவர்களின் திறமைகளை வெளிக்கொண்டு வருவதோடு, தன்னம்பிக்கையையும் வளர்க்கின்றன. வகுப்பில் அமைதியாக இருக்கும் ஒரு மாணவன் மேடையில் பேசும்போது தனது திறமையைக் கண்டறியலாம். இன்னொருவர் விளையாட்டில் சிறந்து விளங்கலாம். ஒவ்வொரு மாணவனுக்குள்ளும் இருக்கும் தனித்திறனை அடையாளம் காண இத்தகைய செயல்பாடுகள் வாய்ப்பளிக்கின்றன.

குழுவாகச் செயல்படுதல், பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள்ளுதல், வெற்றியையும் தோல்வியையும் ஏற்றுக்கொள்ளுதல், நேரத்தை நிர்வகித்தல் போன்ற வாழ்க்கைத் திறன்களையும் இவை கற்றுத்தருகின்றன. குறிப்பாக குழு விளையாட்டுகள் மற்றும் குழு நிகழ்ச்சிகள், “நான்” என்பதைத் தாண்டி “நாம்” என்ற சிந்தனையை வளர்க்கின்றன.

பள்ளிக்கு வெளியேயான செயல்பாடுகள் படிப்புக்கு இடையூறு என்று கருதுவது சரியான பார்வையல்ல. சரியான நேர நிர்வாகத்துடன் படிப்புக்கும் பிற செயல்பாடுகளுக்கும் சமநிலை ஏற்படுத்த முடியும். தொடர்ந்து ஒரு செயலில் ஈடுபடுவது மாணவனுக்கு ஒழுக்கத்தையும் விடாமுயற்சியையும் கற்றுத்தருகிறது.

மதிப்பெண்கள் மாணவனின் கல்வித் திறனை அளக்க உதவலாம். ஆனால் அவை மட்டும் ஒரு மாணவனின் முழுத் திறமையையும் வெளிப்படுத்துவதில்லை. அறிவுடன் திறமை, தன்னம்பிக்கை, படைப்பாற்றல், குழு உணர்வு, தலைமைப் பண்பு ஆகியவற்றையும் வளர்ப்பதே முழுமையான கல்வி. அந்த வளர்ச்சிக்கு பள்ளிக்கு வெளியேயான செயல்பாடுகள் ஒரு முக்கியமான பாதையாக அமைகின்றன.

வெளியே கிடைத்த வெற்றி


ஒரு பள்ளியில் படித்துக் கொண்டிருந்த மாணவன் படிப்பில் பெரிய அளவில் ஆர்வம் காட்டவில்லை. குறிப்பாக கணிதம் என்றாலே அவனுக்குப் பிடிக்காது. தேர்வுகளில் அதிக மதிப்பெண் எடுக்காததால், “நான் படிப்பில் அவ்வளவு திறமையானவன் இல்லை” என்ற எண்ணமும் அவனுக்குள் உருவாகியிருந்தது.

ஒருநாள் பள்ளியில் அறிவியல் கண்காட்சி நடந்தது. ஆசிரியர், மாணவர்கள் தங்களுக்குப் பிடித்த ஒரு தலைப்பில் சிறிய மாதிரி ஒன்றை உருவாக்கலாம் என்று அறிவித்தார். அந்த மாணவன் வீட்டில் கிடந்த பழைய பொருட்களை வைத்து மழைநீர் சேகரிக்கும் ஒரு சிறிய மாதிரியை உருவாக்கினான்.

கண்காட்சி நாளில், அவன் உருவாக்கிய மாதிரியைப் பார்த்த ஆசிரியர்கள் அவனைப் பாராட்டினர். அதைவிட முக்கியமாக, மற்ற மாணவர்களுக்கு அந்த மாதிரி எப்படி வேலை செய்கிறது என்பதை அவன் மிகத் தெளிவாக விளக்கினான். “என்னால் இதைச் செய்ய முடிகிறதே!” என்ற நம்பிக்கை அவனுக்குள் முதல் முறையாக வந்தது.

அதன் பிறகு அறிவியல் தொடர்பான செயல்பாடுகளில் தொடர்ந்து கலந்துகொண்டான். மாதிரிகள் உருவாக்கினான். போட்டிகளில் பங்கேற்றான். கேள்விகள் கேட்கத் தொடங்கினான். படிப்பிலும் அவனுடைய ஆர்வம் மெதுவாக அதிகரித்தது.

இந்தக் கதையின் முக்கியமான பாடம் இதுதான்: சில நேரங்களில் ஒரு மாணவனின் திறமை தேர்வுத்தாளில் தெரியாது; அவன் கையில் இருக்கும் ஒரு சிறிய மாதிரியிலோ, மேடையில் பேசும் சில நிமிடங்களிலோ, விளையாட்டு மைதானத்திலோ வெளிப்படலாம்.

“வகுப்பறைக்கு வெளியே” தொடங்கிய அந்தச் செயல்பாடு, அந்த மாணவனுக்குள் “என்னாலும் முடியும்” என்ற எண்ணத்தை உருவாக்கியது. கல்வியில் அந்த ஒரு எண்ணம் பிறந்துவிட்டால், அதன் பிறகு பல கதவுகள் திறக்கத் தொடங்கும்.

மதிப்பெண் இல்லாத ஒரு தேர்வு


பள்ளியில் ஒரு மாணவன் பேச்சுப் போட்டியில் பங்கேற்கிறான். இன்னொருவன் கிரிக்கெட் விளையாடுகிறான். மற்றொருவர் ஓவியம் வரைகிறான். இவற்றில் எதற்கும் கணிதம் போல 100 மதிப்பெண் கிடைக்காது.

ஆனால் ஒவ்வொன்றும் ஒரு திறனை வளர்க்கிறது, பேசும் திறன், குழுவாகச் செயல்படும் திறன், படைப்பாற்றல், தலைமைப் பண்பு, தோல்வியை ஏற்றுக்கொள்ளும் மனப்பக்குவம்.

அதனால் தான் பள்ளிக்கு வெளியேயான செயல்பாடுகளையும் ஒரு வகையான “வாழ்க்கைத் தேர்வு” என்று சொல்லலாம். இங்கே கேள்வித்தாள் வேறு; மதிப்பெண் வேறு; ஆனால் கற்றுக்கொள்ளும் பாடம், வாழ்க்கைக்கானது!