ஆற்காடு நவாப், பூசாரி வீட்டு பெண்ணை விருப்பம் தெரி-வித்து, உறவினர்கள் மறுத்ததால், பூசாரி குடும்பத்தினரை கொல்-லப்படுவதாக மிரட்டப்பட்டனர். அப்போது, அங்கிருந்து தப்பி வந்த பூசாரியின் உறவினர்கள் கூடையில் கொண்டு வந்த மூன்று கற்களை, பல ஊர்கள் கடந்து வந்து பாதுகாப்பான ஒரு இடத்தில் தங்கினர். அப்போது, பஞ்சம் பிழைக்க செல்ல அனைவரும் முடி-வெடுத்து, கற்கள் மூன்றையும் ஆற்றில் வீசினர்.

அடுத்தநாள் காலையில் எழுந்து பார்த்தபோது, ஆற்றில் வீசிய கற்கள் மூன்றும், சாந்தப்பன் (தற்போதைய அறங்காவலர் பரம்ப-ரையை சேர்ந்தவர்கள்) என்பவரது கூடையில் இருந்ததை கண்டு பரவசமடைந்தனர். இக்கற்களை குலதெய்வமாக வழிபட வேண்டும் என உள்ளத்தில் உறுதி மேற்கொண்டு, அந்தியூர் புதுப்-பாளையத்துக்கு வந்தனர்.

புதுப்பாளையத்தில் இருந்த பாண்டிய மன்னனிடம், தங்குவ-தற்கு அனுமதி கேட்டு கல் மண்டபத்தில் தங்கினர். மூன்று கற்க-ளையும் வைத்து அன்றாடம் பூஜை செய்து வந்தனர். காலம் செல்ல செல்ல கற்சிலைக்கும் உருவம் அமைத்து வழிபட துவங்-கினர்.

முதல் கல்லை குலதெய்வமாக்கி, தாய் வடிவம் தந்து, அதற்கு காமாட்சி அம்மன் என்றும், இரண்டாவது கல்லை பெருமாள் சுவாமி என்றும், மூன்றாவது சிலைக்கு, சிவனையும், முருக-னையும் ஒன்றாக்கி, குருநாத சுவாமி என பெயரிட்டனர். குரு என்றால் ஈஸ்வரன், நாதன் என்றால் முருகன், எனவே குருநாதன் என பெயரிட்டு வழங்கினர்.