அந்த மனப்பான்மை வெறும் கருத்தாக நின்றுவிடவில்லை. சில நேரங்களில், அதைச் செயலிலும் காட்ட வேண்டிய சூழல் அவருக்கு வந்தது.

அதற்கு ஒரு வலுவான உதாரணம் நந்தனார் நாடகம்.

அந்தக் காலத்தில் நந்தனார் நாடகம் நடத்துவதற்கே எதிர்ப்பு எழுந்தது. சாதி அடிப்படையிலான தடைகள் இருந்தன. குறிப்பிட்ட சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் நாடகம் நடைபெறும் இடத்துக்குச் செல்லக்கூடாது என்ற எதிர்ப்பும் கிளம்பியது.

அந்த எதிர்ப்புக்கு முன்னால் ஒதுங்குவது எளிதான வழி.

டி.வி.ஆர். வேறு வழியைத் தேர்ந்தெடுத்தார்.

எதிர்ப்புக்கு மத்தியிலும் நாடகக் கொட்டகையின் முன்வரிசையில் அமர்ந்து நந்தனார் நாடகத்தைப் பார்த்தார் என்று ‘கடல் தாமரை’ பதிவு செய்கிறது.

அது ஒரு நாடகத்தைப் பார்ப்பது மட்டுமல்ல.

“இதற்கு எதிர்ப்பு இருக்கிறது” என்பதற்காக ஒரு விஷயத்தைத் தவிர்த்துவிடாமல், “இதில் நியாயம் இருக்கிறதா?” என்று பார்த்த மனநிலையின் வெளிப்பாடு.

சீர்திருத்தம் என்பது எப்போதும் பெரிய மேடையில் பேசப்படும் வார்த்தையாக இருக்க வேண்டியதில்லை. சில நேரங்களில், கூட்டம் செல்லாத இடத்துக்குச் சென்று நிற்பதிலும் அது வெளிப்படும்.

இன்றைய திருப்பூர் வேறு காலம். பல ஊர்களிலிருந்து வந்தவர்கள், பல மொழி பேசுபவர்கள், பல சமூகப் பின்னணியினர் ஒன்றாக உழைக்கும் நகரம் இது.

தொழிற்சாலை வாசலுக்குள் அனைவருடைய உழைப்பும் தேவைப்படுகிறது.

வெளியூரிலிருந்து வந்த தொழிலாளியை அன்னியயராகப் பார்க்காமல் இருப்பது; வேறு மொழி பேசுபவரை கேலி செய்யாமல் இருப்பது; பணியிடத்தில் ஒருவரை அவரது சாதி, மதம், பிறந்த ஊர் கொண்டு அளக்காமல் இருப்பது — இவையும் சமூக சீர்திருத்தத்தின் இன்றைய வடிவங்கள்தான்.

நந்தனார் நாடகத்தின் முன்வரிசையில் அமர்ந்த அந்த ஒரு காட்சி, இன்றைய தலைமுறைக்கு ஒரு கேள்வியை விட்டுச் செல்கிறது.

சுற்றியிருப்பவர்கள் என்ன சொல்கிறார்கள் என்பதைக் கேட்பதா? அல்லது எது நியாயம் என்று சிந்திப்பதா?

அந்த நியாயத்தின் தன்மை, திருப்பூரை வழிநடத்துகிறது என்பது பெருமைக்குரிய விஷயம். ஆம். தொழிலாளரை அரவணைக்கும் நகராகத் திகழ்கிறது.