திருமணத் தடை, தீராத நோய், தொழில் நஷ்டம் என வாழ்வில் முட்டுக்கட்டையாக இருக்கும் 'தடைகளை' இந்தப் பூட்டோடு சேர்த்து அங்கேயே பூட்டி விடுவதாக ஐதீகம். அந்தப் பூட்டு எப்படி இரும்பு வேலியில் சிக்கிக்கொள்கிறதோ, அதுபோலவே கஷ்டங்களும் அங்கே தங்கிவிடும்; அதன் பிறகு வாழ்வின் புதிய கதவுகள் திறக்கும் என்பது மக்களின் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை. இந்த வேண்டுதலில் மிக முக்கியமான பகுதி அந்தப் பூட்டின் சாவி (திறவுகோல்). வேண்டுதல் நிறைவேறிய பிறகு, சில பக்தர்கள் மீண்டும் அதே கோவிலுக்கு வந்து தங்களது பூட்டைத் தேடி எடுத்துத் திறந்து நன்றிக்கடன் செலுத்துகின்றனர். இன்னும் சிலரோ, சாவியை இறைவனிடமே ஒப்படைத்துவிட்டு (ஆற்றில் வீசியோ அல்லது அங்கேயே வைத்தோ) பூட்டை அப்படியே விட்டுச் செல்கின்றனர். இது, 'இனி என் வாழ்வின் சாவி உன் கையில்' என்று இறைவனிடம் சரணடைவதைக் குறிக்கிறது.

சாதாரண நாட்களிலேயே பூட்டுகளால் நிறைந்திருக்கும் இந்த வேலி, மகாசிவராத்திரி அன்று ஒரு கலைக்கூடமாகவே மாறிவிடும். பெண்கள், முதியவர்கள் எனப் பலரும் வரிசையில் நின்று தங்கள் நம்பிக்கையைப் பூட்டாகப் பூட்டிச் செல்வதைக் காண்பது ஒரு தனித்துவமான அனுபவம்.

இது போன்ற சடங்குகள் வெறும் சடங்குகளாக மட்டும் பார்க்கப்படாமல், மனித மனதின் நம்பிக்கையையும், போராட்டங்களிலிருந்து விடுபடத் துடிக்கும் ஒரு ஆன்மீகத் தேடலையும் பிரதிபலிக்கின்றன.

-எல்.முருகராஜ்