'அன்னை' என்ற ரஷ்யக் கதையில், ஒரு தாய் துவக்கத்தில், தன் குடிகார கணவனுக்கு அடங்கியவராகவும், வெளியே சென்று, பொது காரியங்களைப் பற்றி, பேச துணிவற்றவராகவும் இருப்பார். ஆனால், கதையின் முடிவில், அந்த தாய், புரட்சிக் கொடி தாங்கி, மாபெரும் மக்கள் கூட்டத்திற்கு, தலைமை தாங்கி செல்வதாக இருக்கும்.

அப்படிப்பட்ட புரட்சிக் கருத்தும், துன்பத்தை எதிர்த்தொழிக்கும் துணிவும், உழைப்பிலே முழு நம்பிக்கையும், சீர்திருத்த நோக்கத்தில் உயிர் பிடிப்பும் கொண்ட மக்களை அல்லவா, அந்நாடு, தன் உறுப்பினர்களாகப் பெற்றிருக்கிறது.

எட்டாம் தேதியன்று, 'எக்ஸ்போ'வில் இப்படித் தான், எங்கள் படப்பிடிப்பு துவங்கியது.

அன்று காலையில் எழுந்ததும், இட்லி, தோசை, பூரி என, சாப்பிட்டு பழகிப் போனவர்கள் ஏதேதோ உணவுகளை எதிர்பார்த்தனர். ஆனால், அங்கு வந்திருந்தவர்கள் சொன்ன யோசனைப்படி, புட்டிப் பாலும், ரொட்டியும் தான் வாங்கி வைத்திருந்தோம். ஜானகி விடியற்காலையில் எழுந்து, மூன்று பெண்களும் தங்கியிருந்த அறைகளுக்கு சென்று, ரொட்டியில் வெண்ணெய் தடவிக் கொடுத்து, சிலருக்கு பாலையும், சிலருக்கு டீயையும் கலந்து கொடுத்து, படப்பிடிப்புக்கு அனுப்பி வைத்தாள்.

நாங்கள் உள்ளே சென்று படம் எடுக்க அனுமதி வழங்கப்பட்டிருப்பினும், எந்த அளவுக்கு அனுமதி என்று எனக்கு தெரியாது. ஏதோ ஒரு சில பகுதிகளை படமெடுக்க இயன்றாலே போதும் என்று தான், முதலில் எண்ணினேன். ஆனால், நாங்கள் படம் எடுக்கத் துவங்கியதும், அந்த அரங்கில் இருந்த அதிகாரிகளும், தொழிலாளர்களும் தந்த ஒத்துழைப்பு, என்னை வியக்க வைத்தது.

விளக்குகள் பொருத்துவதற்கும், எங்கள் படப்பிடிப்பிற்கு குந்தகம் வராமல், மக்களை ஆங்காங்கே ஒழுங்குபடுத்துவது என்று, எத்தனையோ வழிகளில், படப்பிடிப்புக்கு, அவர்கள் உதவி செய்தனர்.

ஒரு இடத்தில் படப்பிடிப்பு முடிந்து, வேறு இடத்திற்கு செல்லும் போதெல்லாம், விளக்குள் மற்றும் கேமரா முதலிய கருவிகளை, நாங்களே தான் தூக்கிச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. அடுத்த காட்சி எடுக்க வேண்டிய இடம், ஆறு மைல் தூரம் என்றாலும், சுமந்து செல்ல வேண்டும்.

உணவு விடுதிக்கு செல்லும் போது, சொர்ணம் தலையிலிருந்த தொப்பி, காற்றில் பறந்து போய் விட்டது. அதை எடுப்பதற்காக, அவர் அது வரையில் சுமந்து வந்த, ஏரிபிளக்ஸ் கேமராவின் பேட்டரியை கீழே வைத்து விட்டு ஓடினார். இதைக் கவனித்த நான், அந்த பேட்டரியை எடுத்து, என் தோளில் மாட்டிக் கொண்டு சென்றேன். எவ்வளவு கனமான பொருளை, நாள் முழுவதும் சுமந்திருக்கிறார் என்பதை, என்னால், உணர முடிந்தது. அவர் மட்டுமா அப்படி வேலை செய்தார்... அத்தனை பேருமல்லவா கஷ்டப்பட்டனர்!

அன்று மாலை, இருப்பிடத்திற்கு திரும்பும் போது, வழி தவறி விட்டோம். அப்போது, எக்ஸ்போவில் நண்பர் முத்துவை சந்தித்தோம்.

எம்.ஜி.ஆர்., நாடக மன்ற நிறுவனத்தில், மேக் - அப் மேனாகப் பணியாற்றிவர்; நல்ல நடிகருமாவார். தனக்கென்று ஒரு அடி நிலமோ, நகைகளோ, பணமோ சேர்த்துக் கொண்டவரல்ல. உழைப்பு... உழைப்பு... உழைப்பு இது ஒன்று தான், அவருக்கு தெரியும்.

என்றுமே ஒரு கழகத் தொண்டனாக, அமரர் அண்ணாதுரையின் தம்பியாக வாழும் இந்த முத்துவை தான், எக்ஸ்போவில் சந்தித்தேன். அவர் என்னுடைய பயண நாட்களில் செய்த உதவியை, என்றும் மறக்க முடியாது. அப்படி அவர் உழைத்ததற்கு இதுவரை, ஏதாவது என்னிடம் பிரதிபலனாக எதிர்பார்த்திருக்கிறாரா என்றால், இல்லை என்று தான் சொல்ல முடியும்.

எங்களுக்கு முன்பே, அவர் எக்ஸ்போவுக்கு சென்றிருந்ததால், எங்களுக்கென ஏற்பாடு செய்திருந்த, மைக்ரோ பஸ் என்ற சிறிய பஸ்சை தேடினார். ஆனால், அது எங்குமே இல்லை. நானும், சந்திரகலாவும் பஸ்கள் வந்து போகும் இடத்திலேயே இருந்தோம்.

நடந்து நடந்து ஓய்ந்து போன சந்திரகலா, அங்கிருந்த சிறிய சிமென்ட் மேடையில், உட்கார்ந்து விட்டாள். நானோ ஒரு தூணின் மீது, சாய்ந்து நின்றேன்; இங்குமங்கும் சிறிது நடந்தேன்; டாக்சி வரவில்லை. என் அனுமதியை கேளாமலேயே, தானாகப் போய், சாய்வு மேடையில், என் உடல் உட்கார்ந்து விட்டது.

சந்திரகலாவை திரும்பிப் பார்த்தேன். எப்போதும் தன் கையில் மேக் - அப் சாமான்கள் வைத்திருக்கும் நகைப்பெட்டியை போன்ற சிறிய பெட்டி ஒன்றை, மடியில் வைத்து, அதன்மீது கை ஊன்றி, குனிந்தவாறு அமர்ந்திருந்தாள்.

'சந்திரா... நீ இங்கே வந்து, இந்த மேடையில் சாய்ந்து உட்கார்ந்து கொள்...' என்றவாறு, நான் எழுந்தேன்.

'பரவாயில்லீங்க சார்... நீங்க காலையிலிருந்து சுத்திச் சுத்தி வேலை செய்திருக்கீங்க; நான் ஏதோ சில ஷாட்டுகளில் தானே நடிச்சேன். நீங்க உட்காருங்க...' என்றாள்.

உலகம் சுற்றும் வாலிபன் படத்தில்

சந்திரகலா தான், முதல் கதாநாயகி. அப்படி இருந்தும், கேள்வி கேட்பாரற்ற மிக சாதாரணமான ஒரு பெண்ணைப் போல்,

கர்வமேயின்றி நடந்து கொள்வதை எண்ணி, வியந்தேன்.

இதே நிலையில், வேறு யாராக இருந்திருந்தாலும், (அது நானாகவே இருந்தாலும் சரி தான்.) எத்தனையோ கண்டனக் கணைகள் வீசப்பட்டிருக்கும். 'எங்கே அந்த புரொடெக் ஷன் மேனேஜர்...' என்பதே, என் முதல் கேள்வியாக இருக்கும்.

அவர் வந்தால், அவரிடம் கேட்கும் கேள்வி, இப்படியாக தான் இருக்கும்... 'ஏன்யா நீங்கள் எல்லாம் படம் எடுக்க வர்றீங்க... ஒரு பஸ் கூட இல்ல; நேரத்துக்கு சாப்பாடு இல்ல; செலவுக்கு தர பணம் இல்ல; பின்னே எதுக்காக இந்தப் படம்... எங்க உயிரை வாங்கவா...' என்று கேட்டிருந்தால் கூட, நான் வியந்திருக்க மாட்டேன்.

அன்று அப்போது மேலே குறிப்பிட்ட கேள்விகளை கேட்க அவருக்கும் உரிமையிருந்தது. அதைக் கேட்டுத் தீர வேண்டிய கடமை, எனக்கும் இருந்தது. ஆனால், அந்தப் பெண் என்னுடைய உழைப்பையும், கஷ்டத்தையும் கண்டு, அனுதாபமல்லவா கொள்கிறாள்.

எப்படியோ ஒரு டாக்சி வந்து சேர்ந்தது. முத்துவும், டாக்டரும், நாங்களும் விடுதிக்கு போய் சேர்ந்தோம்.

மகிழ்ச்சியான செய்தி காத்துக் கொண்டி ருந்தது. அது...

— தொடரும்.

தொகுப்பு: வைரஜாதன்,

நன்றி 'பொம்மை'

விஜயா பப்ளிகேஷன்ஸ்,

சென்னை.

- எம்.ஜி.ஆர்.,